تعطیلی زندان گوهر دشت و هراس خامنه ای
نظام میرمحمدی .وکیل پایه یک دادگستری ـ کارشناس مسایل ایران
از مدت‌ها پیش موضوع جابجایی زندانیان محبوس در زندان مخوف گوهردشت به زندان قزلحصار و بستن زندان گوهردشت کرج (مرکز استان البرز) در دستور کار رئیسی بعنوان رئیس قوه مجریه، محسنی اژه‌ای رییس قوه قضائیه و سازمان زندان‌ها قرار گرفته بود.
این اقدام، در مقایسه با پروژه‌های معمول حکومتی، با سرعت و بسیار شتابزده انجام شد. لذا این سئوال به ذهن متبادر می‌شود که تلاش عجولانه برای تعطیل کردن زندان گوهردشت با چه هدفی صورت گرفت؟ بخصوص که زندان گوهردشت در بین مردم ایران بسیار بدنام و بعنوان یک زندان بسیار مخوف و دلهره‌آور شهرت دارد. آیا هدف بواقع خارج ساختن این زندان بدنام از جغرافیای شهری بوده یا با هدفی پنهان، یعنی پاک کردن صورت مسئله و آثار بجا مانده از قتل عام67، است؟
بهانه‌هایی که مقامات مختلف حکومتی در قضاییه و یا حتی نمایندگان مجلس در کمیسیون امنیت و سیاست خارجی برای این کار ذکر می کنند متفاوت است. ولی اصلی‌ترین آنها از این قرارند که به دلیل قرار گرفتن این زندان در محدوده‌ی شهری، تراکم بیش از ۱۰ درصدی زندانیان کل کشور در شهر کرج، مهاجرت خانوادههای زندانیان به کرج و سکونت در سکونت‌گاه‌های غیررسمی، قرار داشتن سازمان کار این زندان ذیل مدیریت اداره کل زندان‌های استان تهران! و… این زندان به فروش خواهد رسید؟!
در همین زمینه
حقایقی باورنکردنی از قتل عام ۶۷ در زندان گوهر دشت (قسمت دوم)
تعطیلی زندان گوهردشت را باید در کجا جستجو کرد؟
اما اصل ماجرا و واقعیت را باید در جای دیگری جستجو نمود؛ برای اولین بار در تاریخ حکومت ولایت فقیه، حمید نوری، دادیار زندان گوهردشت کرج در سال 1367 و همزمان با قتل عام زندانیان سیاسی و بخصوص اعضا و هواداران سرموضع سازمان مجاهدین خلق ایران و دیگر گروه‌های سیاسی مخالف رژیم ولایت فقیه، در آبان سال ۱۳۹۸ به محض ورود به کشور سوئد دستگیر و پس از 92 جلسه دادرسی به دلیل مشارکت در اعدامهای سال 67 به حبس ابد محکوم شد.
نام زندان گوهردشت با قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67 بنحو غیرقابل انکار و اجتناب ناپذیر گره خورده است که طی آن بسیاری از زندانیان محبوس در زندان گوهردشت از جمله آنهایی که محکومیتشان ازلحاظ قانونی پایان یافته بود مجددا ظرف چند دقیقه محاکمه و با استناد به حکم دست‌نوشت خمینی مبنی بر «اعدام کلیه مجاهدینی که سرموضع هستند و به هواداری از سازمان مجاهدین ادامه می‌دهند» توسط هیئت مرگ به اعدام محکوم شدند و ظرف چند هفته کلیه آنها بصورت جمعی در یکی از اماکن مخوف زندان گوهردشت موسوم به حسینیه که در واقع سالن مرگ بود؛ به‌دار آویخته شده و بعد بصورت جمعی و مخفیانه در گورهای جمعی دفن شدند.
در جریان محاکمه حمید نوری، در دادگاه جنایی منطقه‌ای استکهلم سوئد، جزئیات جنایت علیه بشریت توسط بازماندگان و شاهدان این کشتار هولناک فاش گردید. این اظهارات تکان دهنده و شهادت شاهدان به عنوان ادله اثباتی جنایت بصورت قانونی و قضایی توسط دادگاه مزبور به ثبت رسید.
ماکتی از این زندان توسط اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران، که سالیان محکومیت خود را در زندان گوهردشت سپری کرده و بنحو معجزه‌آسا از اعدام نجات یافته بودند، تهیه و طی جلساتی که دادگاه جنایی استکهلم در آبانماه 1400 بطور موقت به شهر دورس آلبانی منتقل شده بود به دادگاه ارائه گردید و سپس برای ادامه محاکمه حمید نوری در استکهلم، ماکت مزبور توسط سازمان مجاهدین به آنجا منتقل و به هیئت قضات دادگاه استکهلم تحویل گردید.
اتاق های شکنجه، جایی که محکومان با چشمان بسته در انتظار اعدام صف کشیده بودند، «راهروی مرگ» و سالن اعدامهای جمعی با چوبه دار که قربانیان را از آن آویخته بودند، در این ماکت بوضوح نشان داده شده است.
مقامات و سران حکومت ولایت فقیه در قتل عام سال 1367 بنا بر اعتراف رضا ملک (ملکیان)، معاون تحقیق و بررسی وزارت اطلاعات حکومت ایران در زمان وزارت علی فلاحیان، ۳۳ هزار و ۷۰۰ نفر، عمدتا از اعضاء و هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران، را قتل عام کردند اما جنازه هیچ کدام از قربیانیان را به خانواده‌ی آنها تحویل ندادند.
در سال‌های اخیر، رژیم ایران به اقدامات خود برای از بین بردن شواهد و مکان‌های جنایت ادامه داده و تا آنجا پیش رفته که گورهای قربانیان اعدامهای سیاسی را تخریب کرده و ساختمان‌ها و بزرگراه‌هایی را بر فراز گورهای دسته‌جمعی که مخفیانه دفن کرده، ساخته است.
در تاریخ 23 تیرماه سال ۱۴۰۱ دادگاه سوئد پس از ۹ ماه محاکمه حمید نوری، حکم حبس ابد او را صادر کرد و از آنجا که در جریان محاکمه وی، نام زندان گوهردشت به کرات در پرونده ذکر شده و حتی ماکت فوق‌الذکر از این زندان، بصورت رسمی در صورتجلسه محاکمات به ثبت رسید، خامنه‌ای و دولت رئیسی سراسیمه برای از بین بردن این مدرک اثباتی بسیار قوی دست به اقدام زدند.
جابجایی زندان گوهردشت آنقدر شتابزده و با عجله صورت گرفت که حتی به زندانیان فرصت انتقال وسایل و داروهایشان داده نشد.
سازمان‌های حقوق بشری از جمله عفو بین‌الملل به‌طور مداوم نگرانی‌های خود را از شرایط وحشتناک و غیر انسانی نگهداری زندانیان سیاسی و عقیدتی و زندانیان عادی در زندان گوهردشت ابراز کرده اند.
انتظار می‌رود ارگانهای حقوق بشری و بطور مشخص شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد با ورود به این کیس؛ پرونده جنایات سیستماتیک رژیم آخوندی را به شورای امنیت ملل متحد ارجاع بدهند. این کمترین حق خانوادههای دادخواهان قتل عام 1367 و بازماندگان آنهاست که باید مورد توجه قرار گیرد.
