چرا حکومت ایران نمی‌تواند از اعدام صرف نظر کند.طی دوره زمانی ۱۰دسامبر ۲۰۱۹ تا ۱۰دسامبر، ۲۰۲۰ جمعا ۲۵۵زندانی در زندانهای مختلف ایران اعدام شدند. در بین اعدام شدگان، ۸ زندانی سیاسی، ۸ زن زندانی و ۴ کودک مجرم به چشم می‌خورد. بعد از این تاریخ هم عده دیگری اعدام شدند زندانی مطبوعاتی روح‌الله زم از آن جمله بود.
زندانیان سیاسی که پیش از زم اعدام شده بودند، عبارتند از:
مصطفی سلیمی، عبدالباسط دهانی، شهرام بایگان، هدایت عبدالله پور، دیاکو رسول زاده، صابر شیخ عبدالله، مصطفی صالحی و نوید افکاری. این زندانیان در زندانهای مختلف، به اتهام محاربه به دار آویخته شدند. از این تعداد، دو تن یعنی مصطفی صالحی و نوید افکاری از معترضان اعتراضات سراسری سال ۹۶ و ۹۷ بودند.
بشریت معاصر، در پرتو اعلامیه جهانی حقوق‌بشر و نیز گسترش رسانه‌های جمعی و افزایش خرد عمومی، اعدام را به‌عنوان یک مجازات وحشیانه رد می‌کند. اکنون جنبش لغو اعدام، به یک جنبش فراگیر و مترقی تبدیل شده است. هر حکومتی را می‌توان با این سنجه ارزیابی کرد. آیا موافق اعدام است یا مخالف آن؟
یکی از افتخارات مقاومت ایران این است که ازپیشگامان این جنبش مترقی است. در طرح ده ماده‌یی خانم رجوی بر نفی کامل اعدام تکیه شده است.
چرا خامنه‌ای اعدام می کند؟
استبداد ولایت فقیه، از همان روز شکل‌گیری، از آنجا که یک حکومت مشروع نبود، ادامه حیات خود را در گرو دست یازیدن به خشونت دید. و با دست باز آن را در قوانین قرون‌وسطایی خود نهادینه کرد.
این حکومت احکام دوران طفولیت انسان و پیشاتمدن را به نام احکام دینی، به جامعه ایران تحمیل کرده است. احکامی مانند تازیانه زدن، به‌دار کشیدن، پرتاب از بلندی، خراب کردن دیوار بر سر متهم، سنگسار، سوزاندن، به صلیب کشیدن، قطع معکوس دست و پا. مجازاتی هستند که تئوریسین‌های شکنجه در این نظام آنها را به قرآن و دین نسبت می‌دهند. این یک دروغ و وهن آشکار است. آنها وقتی نوبت به سلاح‌های کشتار جمعی می‌رسد، با دست‌باز به سراغ غنی‌سازی اورانیوم، بمب‌اتمی، موشک‌های دوربرد با کلاهک‌های هسته‌یی و پهپاد می‌روند. ولی وقتی بحث از قوانین قضایی است، عامدانه جامعه ایران را به دوران پیشاحمورابی می‌برند.
اعدام ابزار رعب
این در حالی است که در حال حاضر ۱۰۷کشور مجازات اعدام را لغو کرده‌اند و دهها کشور دیگر سال‌هاست که این مجازات را اجرا نمی‌کنند. اما ایران همچنان صدرنشین نرخ اعدام درجهان است.
اعدام در ملأعام و با حضور کودکان، این جنایت دولتی را به یک شمشیر داموکلس هراس بر بالای سر جامعه تبدیل کرده است.حکومت از این طریق می‌خواهد با ایجاد رعب و وحشت، مانع از شکل‌گیری اعتراضات شود.
پاراگراف زیر، تصویر کاملی از طینت ضدبشری فاشیزم مذهبی بدست می دهد:
«طبق آیین‌نامه اجراییه حکم اعدام، موقع اجرای حکم اعدام اول طلوع آفتاب است. این دستور مبتنی بر یک سنت قدیمی است. آفتاب از مطهرات می‌باشد و بدن انسان مجرم گناهکار، آلوده و پلید است.قبل از طلوع آفتاب باید معدوم کنیم تا تابش نور خورشید او را تطهیر نکند و آلوده و ناپاک از دنیا برود». (ساعدنیوز. ۵شهریور۹۹)
سؤال این است. آیا با این همه قساوت نهادینه شده در قانون، آیا استبداد دینی توانسته است از سرکشیدن شراره‌های فروزان اعتراضات در ایران مانع شود؟ آیا اعدام توانسته است ریسمان نجات این رژیم باشد و به تداوم عمر جنایت‌بار آن یاری رساند؟ آیا بیش از ۴۰سال، به شلاق بستن تنها در میدانٰها و چهار‌راه‌ها و به صلیب کشیدن و حلق‌آویز جان‌ها در انظار اشکبار و معصوم کودکان ایرانی، فرجه بقا برای این رژیم خریده است؟
نگاهی به شبکه‌های اجتماعی و دیدگاه مردم نسبت به اعدام ، می‌گوید که اکنون اعدام در ایران به طناب‌دار رژیم تبدیل شده است. هر اعدام نه تنها جامعه را نمی‌هراساند و دچار رعب نمی‌کند، بلکه موجی از مخالفت‌ها را علیه حکومت دامن می‌زند. وجدانهای جریحه‌دار شده جدیدی را به میدان مبارزه با استبداد خون‌ریز دینی می‌کشاند.
بیشتر بخوانید
زندگی زیر تازیانه اعدام؛ گزارش تکان دهنده یک مددیار اعتیاد
کارنامه ۶ماهه اعدام سال جدید در ایران
جنبش روبه گسترش ضد اعدام
کارزار اینترنتی «اعدام نکنید» با شرکت میلیونی کاربران، جنبشی را نشان داد که در تار و پود جامعه به‌صورت خفیه شکل گرفته بود. ناگهان به منصه ظهور رسید و بالغ شد. از این به بعد این استبداد دینی است که باید برای هر اعدام در بالاترین سطح تصمیم بگیرد.چرتکه بیندازد و به حساب و کتاب بنشیند. شاید این حرف عباس عبدی، ، نصیحتی به خامنه‌ای باشد.نصیحتی که البته دیگر خیلی دیر شده است . و نخواهد توانست دیکتاتور زندگی‌خوار و ارتزاق کننده از اعدام را از گرفتار شدن در باتلاق جنایت‌هایش رهایی بخشد.
«اگر جامعه، عملی را جرم نمی‌داند، یا مجازاتی را مناسب آن عمل نمی‌داند، یا دادرسی را علنی و منصفانه نمی‌داند، در صورت اجرای آنها، واکنشی منفی از خود نشان می‌دهد. بدترین کار این است که مجازات را راه‌حل مشکلات بدانیم. مشکلاتی که با مجازات بدتر و پیچیده‌تر می‌شود نه بهتر».
