روایت یک زندگی کوتاه که با چوبه دار خاموش شد
در ادامه موج سرکوب‌های گسترده پس از اعتراضات سراسری، یک جوان ۱۹ ساله با نام محمدامین بیگلری توسط حکومت ولایت فقیه اعدام شد. این رویداد بار دیگر توجه افکار عمومی را به روند شتاب‌زده احکام قضایی و استفاده از اتهامات سنگینی چون «محاربه» جلب کرده است. منابع منتشرکننده این خبر می‌گویند اعدام این جوان تنها چند ماه پس از بازداشت او صورت گرفته است.
محمدامین بیگلری دانشجوی رشته کامپیوتر بود و همزمان با تحصیل، برای تأمین هزینه‌های زندگی خود در دو شغل فعالیت می‌کرد. نزدیکان او می‌گویند که او به موسیقی علاقه‌مند بود و ویولن می‌نواخت. تصویری که از او منتشر شده، او را در حال نوازندگی نشان می‌دهد. این تصویر اکنون به نمادی از تضاد میان زندگی عادی یک جوان و سرنوشت تلخی که با اعدام برای او رقم خورد، تبدیل شده است.
اعدام پس از بازداشت کوتاه‌مدت
گزارش‌ها حاکی از آن است که محمدامین بیگلری در جریان اعتراضات دیماه ۱۴۰۵ بازداشت شد. کمتر از سه ماه بعد، دستگاه قضایی با طرح اتهام «محاربه» حکم اعدام را صادر و اجرا کرد. این سرعت در روند رسیدگی و اجرای حکم اعدام، نگرانی‌های گسترده‌ای را درباره نبود دادرسی عادلانه و دسترسی متهمان به حقوق قانونی ایجاد کرده است.
در بسیاری از این پرونده‌ها، متهمان از حق دسترسی به وکیل مستقل محروم هستند. همچنین گزارش‌هایی درباره فشار برای اعتراف‌گیری منتشر شده است. در چنین شرایطی، صدور و اجرای حکم اعدام با ابهامات جدی همراه می‌شود.
اعدام محمدامین بیگلری و واکنش‌های اجتماعی
انتشار خبر اعدام محمدامین بیگلری با واکنش‌های گسترده در شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شده است. کاربران بسیاری با انتشار تصویر او و اشاره به سن پایین و شرایط زندگی‌اش، نسبت به این اعدام اعتراض کرده‌اند. هشتگ‌هایی مانند «نه می‌بخشیم نه فراموش می‌کنیم» در میان واکنش‌ها به چشم می‌خورد.
استفاده از مجازات اعدام در چنین پرونده‌هایی، نه‌تنها باعث کاهش تنش‌ها نمی‌شود، بلکه شکاف میان جامعه و حاکمیت را عمیق‌تر می‌کند. آنها می‌گویند که اعدام به ابزاری برای ایجاد رعب در میان جوانان معترض تبدیل شده است.
روند تکرارشونده اعدام در اعتراضات
اعدام معترضان در سال‌های اخیر به یک روند تکرارشونده تبدیل شده است. در موارد متعددی، جوانانی که در اعتراضات بازداشت شده‌اند، با اتهاماتی مانند محاربه یا افساد فی‌الارض مواجه شده‌اند. این اتهامات اغلب با مجازات اعدام همراه است.
گزارش‌ها نشان می‌دهد که بسیاری از این احکام در شرایطی صادر می‌شوند که شفافیت لازم در روند رسیدگی وجود ندارد. خانواده‌ها نیز در بسیاری موارد از جزئیات پرونده بی‌اطلاع می‌مانند. این وضعیت باعث افزایش نگرانی‌ها درباره نقض حقوق بشر و استفاده سیاسی از مجازات اعدام شده است.
اعدام محمدامین بیگلری در چنین بستری رخ داده است. جوانی که به گفته اطرافیانش، در تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر بود، اکنون به یکی دیگر از قربانیان این چرخه تبدیل شده است. تصویر او در کنار ساز ویولن، برای بسیاری یادآور زندگی‌هایی است که پیش از شکوفایی، با اعدام پایان یافته‌اند.
آنچه در این گزارش دیده می‌شود، تنها یک پرونده نیست، بلکه بخشی از یک الگوی گسترده‌تر است. اعدام به ابزاری برای حذف و سرکوب تبدیل شده است. تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که این مسیر نه اصلاح‌پذیر است و نه قابل توجیه. در چنین شرایطی، بسیاری بر این باورند که تنها راه پایان دادن به این چرخه، تغییری بنیادین یعنی سرنگونی حکومت تبهکار آخوندی به دست خود مردم است.