فریدون مشیری، شاعر مهربانی، طبیعت و انسانیت
روز سوم آبان سالگرد درگذشت شاعری است که با قلبی زلال انسان را شفاف می دید و برای عشق می سرود.
فریدون مشیری از شاعران معروف معاصر است که در طول ۷۴ سال زندگی خود ده‌ها کتاب شعر منتشر کرد و بر گنجینه ادبیات معاصر افزود.
مشیری یکی از محبوب ترین شاعرانی که با زبانی ساده عواطف عمیق انسانی را به سادگی بیان کرده است و به همین دلیل طیف وسیعی از خوانندگان شعر را شیفته شعرهای خود کرده است.
مشیری در سال ۱۳۰۵ در تهران به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در این شهر سپری کرد.
او کارمند وزارت پست و تلکراف بود اما روحی بسیار لطیف و زبانی بسیار مهربان داشت.
هم از این رو شعرهایش گستره اجتماعی وسیعی دارد. [فریدون مشیری شاعری نام‌آور در عصر دیکتاتوری]
او در طول زندگی خود فعالیت های بسیاری در زمینه شعر و ادبیات داشت و کتاب های متعددی منتشر کرد که می توان از «ابر و کوچه»، «بهار را باور کن»، «پرواز با خورشید»، و «نوایی هماهنگ باران»، «از دریچه ماه» نام برد. مشیری شاعری است که هم در اوزان کهن شعر فارسی شعر گفته و هم به زبان نو ولی با آهنگی همیشگی شعرهایش را سروده است.
استاد دکتر عبدالحسین زرین کوب، درباره فریدون مشیری گفته است: « با چنین زبان ساده، روشن و درخشانی است که فریدون، واژه به واژه با ما حرف می زند، حرف هایی را می زند که مال خود اوست». [فریدون مشیری شاعری از جنس مردم + ویدئو]
فریدون مشیری و شعرهای او
فریدون مشیری در یکی از شعرهای خود گفته است:
زیر این نیلی سپهر بی‌کرانه
چندان که یارا داشتم در هر ترانه
نام بلند عشق را تکرار کردم
با این صدای خسته شاید خفته‌ای را
در چارسوی این جهان بیدار کردم
من مهربانی را ستودم
من با بدی پیکار کردم.
