چرا هنوز سیاهچاله ها مرموز باقی ماندند؟
سیاهچاله ها در مرکز کهکشانها مرموزترین اجرام کیهان هستند. نه تنها به دلیل حجم زیاد مواد درون آنها که میلیون‌ها برابر جرم خورشید است، بلکه به دلیل غلظت عظیم و فوق‌العاده متراکم ماده در یک حجم بزرگتر از منظومه شمسی.
سیاهچاله ها هنگامی که ماده را از محیط اطراف خود جذب می‌کنند، فعال می‌شوند و می‌توانند مقادیر عظیمی از انرژی را در این فرایند آزاد کنند. اگر چه ردیابی آنها در این فرایند جذب ماده که چندان تکرار شدنی نیست کار آسانی به نظر نمی‌رسد.
دلیل تاریک بودن قسمت مرکزی کهکشانها
تحقیقاتی که به وسیله محقق برجسته آلمودنا پریتو انجام شد، نشان می‌دهد که رشته‌های باریک و بلندی از گرد و غبار این سیاهچاله ها را در مراکز کهکشانها احاطه کرده است. همین گرد و غبار احاطه‌کننده آنها است که می‌تواند علت تاریک بودن قسمت مرکزی بسیاری از کهکشانها را توضیح بدهد که هنوز سیاهچاله های هسته‌ای فعال دارند.
درباره ماهواره استارلینگ بیشتر بخوانید
آیا شبکه ماهواره یی استارلینگ ایران را تحت پوشش قرار می دهد؟
دانشمندان با استفاده از تصاویری از تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT) در رصدخانه جنوبی اروپا (ESO)، و آرایه میلیمتری بزرگ آتاکاما (ALMA) در شیلی، توانستند تصویری مستقیم از روند تغذیه هسته‌ای سیاهچاله در کهکشان NGC 1566 بیابند. تصاویر ترکیبی یک تصویر فوری را نشان می‌دهد که در آن می‌توانید نحوه جدا شدن رشته‌های گرد و غبار را مشاهده کنید و سپس مستقیماً به سمت مرکز کهکشان حرکت کنید، جایی که آنها قبل از بلعیده شدن توسط سیاهچاله به صورت مارپیچی به دور آن می‌چرخند و می‌چرخند و می‌چرخند.
این گروه از تلسکوپ‌ها به لطف تصویربرداری با وضوح زاویه‌ای بالا و تجسم پانوراما از محیط اطراف خود، دیدگاه کاملاً جدیدی از یک سیاهچاله فوق‌العاده بزرگ را در اختیار ما قرار داده است، زیرا به ما امکان می‌دهد ناپدید شدن رشته‌های گرد و غبار را در هنگام سقوط آنها دنبال کنیم.
