سند چشم‌انداز، وعده‌های پوچ خامنه ای و زندگی تباه‌شده مردم حقیقتی است که بیانگر رسیدن حکومت به پایان مسیر و قرار گرفتن در سراشیبی سرنگونی است. در سال ۱۳۸۲، علی خامنه‌ای با ابلاغ سند چشم‌انداز ۲۰ ساله، وعده کشوری توسعه‌یافته با جایگاه نخست اقتصادی در منطقه را داد؛ سندی که به ابتکار اکبر هاشمی رفسنجانی تدوین شد و قرار بود تا سال ۱۴۰۴ایران را به قله پیشرفت برساند.
در آن زمان، با دلار ۹۰۰تومانی و رشد اقتصادی ۷درصدی، این رویاها دست‌یافتنی به نظر می‌رسید. اما امروز، در سال ۱۴۰۴، فاصله عمیق میان این خیالات و واقعیت تلخ زندگی ایرانیان، پایان عمر نظام ولایت فقیه را نوید می‌دهد و خامنه ای را به آخرین ولی وقیح این ساختار رو به زوال بدل کرده است.
فروپاشی اقتصادی، از رشد ۸درصد تا سقوط آزاد
سند چشم‌انداز، رشد اقتصادی ۸درصدی و برتری در منطقه را هدف قرار داده بود، اما گزارش‌های مرکز پژوهش‌های مجلس فرمایشی خامنه ای نشان می‌دهد که رشد اقتصادی در سال ۱۴۰۳به ۲.۵درصد و در بهترین پیش‌بینی برای ۱۴۰۴به ۲.۸درصد رسیده است؛ فاصله‌ای بیش از ۲۰۰درصد با وعده‌های خامنه ای. تولید ناخالص داخلی از ۱۷.۷درصد در سال‌های ۲۰۰۵-۲۰۰۶به زیر -۲.۹درصد در ۱۴۰۳سقوط کرده است. این شکست فاحش، نه تنها ناکارآمدی حکمرانی خامنه ای را عیان می‌کند، بلکه زوال حتمی نظامی را نشان می‌دهد که دیگر توان ایستادن ندارد.
در همین زمینه
سقوط ارزش پول و معیشت، نشانه‌های پایان ولایت فقیه
ارزش پول ملی در این ۲۰سال بیش از ۱۱,۳۰۰درصد کاهش یافته؛ دلار از ۹۰۰تومان به ۱۰۳,۰۰۰تومان، طلا از ۹,۳۵۰تومان به ۸میلیون تومان و سکه از ۱۰۶,۰۰۰تومان به ۹۷میلیون تومان رسیده است. قیمت مسکن ۱۶۴برابر و اجاره ۱۰۸برابر شده است و گوشت گوسفندی از ۵,۶۰۰تومان به بیش از ۱میلیون تومان جهش کرده است. این اعداد، که سبد معیشتی مردم را به آتش کشیده است، گواهی بر اینکه نظام ولایت فقیه، با خامنه ای به عنوان آخرین رهبرش، جز تباهی برای ایرانیان به ارمغان نیاورده و در آستانه سرنگونی است.
عقب‌ماندگی منطقه‌ای، ایران در قعر جدول
سند چشم‌انداز قرار بود ایران را قدرت اول اقتصادی منطقه کند، اما امروز ارزش پول ملی ایران از کشورهای جنگ‌زده‌ای چون افغانستان (هر افغانی ۱,۴۰۵تومان) و عراق (هر دینار ۷۸تومان) نیز پایین‌تر است. در رتبه‌بندی تولید ناخالص داخلی خاورمیانه، ایران در جایگاه نهم، پس از عراق و قطر، قرار دارد و رشد اقتصادی‌اش از فلسطین و ترکیه کمتر است. این عقب‌ماندگی، که با تهدید آمریکا به صفر کردن فروش نفت همراه شده، نشان می‌دهد که خامنه ای، آخرین ولی وقیح، نه تنها به اهداف خود نرسید، بلکه نظامش را به پایان خط رسانده است.
زندگی مردم، قربانی توهمات خامنه ای
حداقل دستمزد کارگران از ۱۲۲,۹۲۰تومان در سال ۱۳۸۴به ۱۰,۳۹۹,۰۰۰تومان در ۱۴۰۴رسیده است؛ رشدی ۸۰برابری که حتی نصف افزایش قیمت کالاها را جبران نکرده و ۴۲درصد از کاهش ارزش پول ملی عقب مانده است. در حالی که خامنه ای همچنان بر رشد ۸درصدی اصرار می‌ورزد، ۸میلیون ایرانی مهاجرت کرده‌اند و کشور در ناترازی اقتصادی غرق شده است. این تباهی، که زندگی مردم را نابود کرده، زنگ پایان نظام ولایت فقیه را به صدا درآورده است و خامنه‌ای را به عنوان آخرین نماد این استبداد وقیح، در برابر تاریخ رسوا ساخته است.
آلترناتیو انقلابی،از انقلاب مشروطه تا نفی استبداد تاج و عمامه
در برابر زوال نظام ولایت فقیه و استبداد تاج و عمامه، آلترناتیو انقلابی‌ای ریشه‌دار در انقلاب مشروطه سر برآورده که با نفی قاطع هر دو شکل ستم شاهنشاهی و شیخ‌سالاری، راهی نو برای آزادی و عدالت می‌گشاید. این جریان، که از بیش از یک قرن مبارزه علیه خودکامگی و استثمار تغذیه می‌کند، با تکیه بر آرمان‌های مشروطه‌خواهان،که خواستار محدود کردن قدرت مطلقه و برقراری حاکمیت مردم بودند،نه به بازگشت به سلطنت پهلوی رضایت می‌دهد و نه به تداوم سلطنت ولایت فقیه خامنه ای تن می‌دهد. این آلترناتیو، با درس‌گیری از تاریخ و ایستادگی در برابر هر دو استبداد، آینده‌ای را نوید می‌دهد که در آن ملت ایران، فارغ از زنجیرهای تاج و عمامه، خود سرنوشتش را رقم زند.
