نظام میرمحمدی
وکیل دادگستری – کارشناس مسایل ایران
به‌دنبال انتخابات ساختگی اخیر در ایران، مجموعه‌ای از تحولات چشم انداز سیاسی و اجتماعی این کشور را به شدت مورد توجه قرار داده است. انتخاباتی که شاهد تحریم گسترده و مشارکت حداقلی بود، رژیم حاکم را با بحران مشروعیت مواجه کرد. این وضعیت پرسش‌هایی مبرم در مورد توانایی رهبر رژیم، علی خامنه‌ای، برای غلبه بر این دوره آشفته ایجاد می‌کند.
این رویداد انتخاباتی عمدتاً توسط مردم ایران نادیده گرفته شد و تنها اقلیت کوچکی متشکل از وفاداران به رژیم شرکت کردند. این اقلیت کوچک شامل بسیجی‌ها، سپاه پاسداران و سایر نیروهای مسلح و وابستگان رژیم در آن شرکت کردند. بر اساس گزارش های جمع آوری شده توسط شبکه هواداران مجاهدین خلق ایران، میزان مشارکت از ۸.۲درصد فراتر نرفت. این تحریم گسترده بر ناامیدی بزرگ از روند انتخابات تاکید می‌کند که بسیاری آن را یک نمایش صرف می‌دانند و نه تمرین دموکراسی واقعی. رسانه‌های حکومتی اذعان کرده‌اند افرادی که به‌ظاهر نماینده رأی دهندگان در این روند هستند با آرا بسیار پایینی انتخاب شده‌اند. آن‌ها در واقع تنها نماینده بخش کوچکی از جامعه هستند که اعتبار انتخابات را بیشتر تضعیف می‌کند.
انتخابات نمایشی به کجا رسید؟
شایان ذکر است که تهران، پایتخت و کلان شهر محوری در فعالیت‌های سیاسی کشور، شاهد کمترین میزان مشارکت مردم بود. بخش بزرگی از برگه‌های رای باطله بودند، که نشان می‌دهد حتی کسانی که شرکت کرده‌اند تحت فشار یا ارعاب این کار را انجام داده‌اند. اوج این مشاهدات حاکی از بحران عمیق مشروعیتی است که رژیم تئوکراتیک با آن مواجه است. بحرانی که ریشه در پیدایش حکومت آخوندها دارد و در گذر سالیان عمیق‌تر شده است.
خامنه‌ای با جنگ افروزی در منطقه می‌خواست در انتخابات مجلس رژیم را از بن بست ناشی از قیام های ۱۴۰۱، ۱۳۹۸ و ۱۳۹۶ خارج سازد. به این منظور تمام ارکان رژیم خود را بسیج کرد.
حوادث سال گذشته نشان داد که دستگیری ۳۰۰۰۰معترض، کور کردن جوانان و کشتار ۷۵۰ جوان و نوجوان از آمادگی اجتماعی برای قیام و سرنگونی رژیم کاسته نشده است. همه چیز به جوشش شرایط عینی برای سرنگونی این رژیم اشاره دارد.
آیا حکومت توان پاسخ‌گویی به خواسته‌های مردم ایران را دارد؟
بنابراین اکنون این سؤال مطرح است که آیا خامنه‌ای که به‌دلیل شکست انتخاباتی ضعیف شده است، توانایی چاره‌سازی برای بحران رو به افزایش حکومت را دارد یا نه؟ سال ۱۴۰۱ شاهد یک خیزش ملی بود که چندین ماه به‌طول انجامید. رژیم در سرکوب اعتراضات موفق بود، اما نارضایتی و مخالفت‌هایی که به آن‌ها دامن می‌زند بی‌توجه مانده است. درحالی که شرایط زندگی هر روز بدتر می‌شود، خامنه‌ای از انتخابات ضعیف بیرون آمد و با وضعیتی از هرج‌ومرج داخلی و فشارهای خارجی مواجه شده است که به‌طور فزاینده‌ای رژیمش را منزوی می‌کند.
در داخل، رژیم شاهد شکاف‌های بی‌سابقه‌ای است. رویدادهای اخیر مانند استعفای معاون اول قوه قضائیه (محمد مصدق) به‌دلیل افشای فساد و درگیری‌های درونی در صدا و سیمای کشور، حکایت از آشفتگی چشم‌گیر داخلی دارد. در خارج، رژیم به‌عنوان عامل اصلی بحران‌های جاری شناخته شده است و در نتیجه آن را در صحنه بین‌المللی بیشتر منزوی می‌کند.
نتایج انتخابات و جشن ملی آخرین سه‌شنبه سال، باور مردم ایران را به‌قدرت جمعی و توانایی برای به چالش کشیدن رژیم تقویت کرد. جشن آتش سه‌شنبه آخر سال با مشارکت گسترده، به‌ویژه در میان جوانانی که به‌طور فزاینده‌ای در خط مقدم تلاش‌های مقاومت قرار گرفته‌اند، مشخص گردید. شعارهای سیاسی با جشن‌های سنتی آتش آمیخته شد و آرزوی مردم برای تغییر و مقاومت در برابر بی عدالتی را تأیید کرد.
در همین زمینه
تحریم های جدید انگلستان و آمریکا علیه صنایع فضایی و پهپادی رژیم ایران
چشم‌انداز برای مردم و جوانان ایران
تظاهرات مستمر و بی‌توجهی به اقدامات سرکوب‌گرانه تحمیلی توسط رژیم، مقاومت و امید مردم ایران را نشان می‌دهد که با وجود گسترش سرکوب، هم‌چنان به تلاش خود برای آزادی و تغییر متعهد هستند.
با توجه به این فضای متشنج، نشانه‌های مقاومت تنها به اعتراضات مردمی محدود نشد، بلکه فعالیت‌های ویژه‌ای را نیز به‌همراه داشت که توسط واحدهای مقاومت (کانون‌های شورشی) در داخل کشور سازماندهی می‌شد. واحدهای مقاومت متشکل از مردان و زنان جوان و متعهد به‌مبارزه با استبداد، برای روشن نگه‌داشتن شعله مقاومت در گوشه و کنار ایران، رد قاطعانه حکومت آخوندها و ندای همیشگی آن‌ها برای آزادی و عدالت را به نمایش گذاشتند.
فعالیت روزافزون این واحدها نه‌تنها نشان‌دهنده خلاقیت و شجاعت در برابر استبداد، بلکه عزم راسخ برای دستیابی به تغییرات بنیادین در کشور است. با ادامه فشارهای داخلی و خارجی، روشن شده است که رژیم ایران نه‌تنها با چالش‌های زیادی در حفظ سیطره خود مواجه است، بلکه با اراده مردمی رو به رشدی روبرو است که مصمم است آینده خود را به‌دست بگیرد.
اکنون در صحنه بین‌المللی نیز در پارلمان کشورهای غربی روند رو به رشدی برای دفاع از مشروعیت و قانونی بودن درگیری بین واحدهای مقاومت و سپاه پاسداران دیده می‌شود به‌نحوی که درصدد هستند تا مبارزه مردم ایران برای براندازی رژیم را به‌رسمیت بشناسند.
