انقلاب ۵۷ و تصمیم خلافت اسلامی! برای کشتار مجاهدین خلق. عرب‌سرخی در مصاحبه با حسین دهباشی تایید می‌کند، خلافت اسلامی! از بدو تاسیس تصمیم به کشتار مجاهدین خلق داشت.
اندکی از تاریخچه
فیض‌الله عرب‌سرخی از اعضای «سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی» در مصاحبه با حسین دهباشی به برخی از واقعیت‌های تاریخچه‌ی خلافت اسلامی! اذعان می‌کند؛ تاریخچه‌ای خونبار و پر از جنایت.
پوستین اصلاح‌طلبی!
عرب‌سرخی به گروهی در درون نظام تعلق دارد که به عملکرد خشونت‌بار و بی‌رحمانه در برابر مخالفان خلیفه مسلمین! شناخته می‌شود. آنها به مرور و بر اثر کشمکش‌های درونی قدرت و تغییر شرایط جهانی، از قبای خط امام بیرون آمده و در پوستین اصلاح‌طلبی! خزیدند.
اعدام
عرب‌سرخی در مصاحبه برای آنکه دامان جناح خود را از سوابق جنایت‌بار خلافت اسلامی! بزداید به بخشی از واقعیت اشاره می‌کند؛ بخشی که البته تنها گویای جرایم رقبای درون حکومت است.
عرب‌سرخی در مورد طراحی کشتار مجاهدین خلق توسط خلافت اسلامی! می‌گوید: «لاجوردی و دوستانش در زندان قبل از انقلاب به این نتیجه رسیده بودند که مجاهدین خلق برای جامعه و جوانها خطرناک‌تر از رژیم شاه هستند و به همین دلیل حاضر شدند از زندان بیرون بیایند که با مجاهدین خلق مبارزه کنند. آنها از همان ابتدای انقلاب معتقد بودند که باید اینها را اعدام کرد. نگاهشان این بود و در برخی موارد هم اینرا اعلام می‌کردند.»
به این ترتیب عرب‌سرخی تایید می‌کند که برنامه سرکوب و سپس کشتار همگانی مجاهدین خلق برنامه‌ای بوده است که خلافت اسلامی! حتی پیش از تاسیس در پی آن بوده است. به طوریکه حتی پیش از سقوط شاه، نه شاه که مجاهدین خلق را دشمن خود به حساب می‌آوردند.
سندیت
اعتراف عرب‌سرخی به طرح‌های جنایتکارانه‌ی خلافت اسلامی! حتی پیش از تاسیس آن، هرچند برای آگاهان تاریخ معاصر کشور امری پوشیده نیست، اما تایید آن توسط یکی از سازندگان تاریخ تباهی در ۳۸ سال گذشته، به سندیت آن جرائم، اعتبار بیشتری می‌بخشد.
سپاه
عرب‌سرخی به ارتباط گروه خود با سپاه اذعان می‌کند و می‌گوید که در سال‌های آغازین بعد از انقلاب ۵۷ بسیاری بر این باور بودند که «سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی بخشی از سپاه است»، و سپس تایید می‌کند که «طراح آرم سازمان و سپاه یک‌نفر بود.» و « سپاه خیلی از کارها را به سازمان ارجاع می‌داد و سازمان انجام می‌داد.»
چماقدارها
کسانی که سال‌های آغازین پس از پیروزی انقلاب ۵۷ را به یاد می‌آورند تایید می‌کنند که حکومت از جریانات چماقدار برای سرکوب اپوزیسیون استفاده می‌کرد؛ در آن مقطع چماقدارها از طرف خلافت اسلامی! با عنوان «امت همیشه در صحنه»، «امت حزب‌الله» و … توصیف می‌شدند. کار چماقدارها برهم زدن تجمعات مسالمت‌آمیز، ضرب و شتم فروشندگان نشریه اپوزیسیون و ایجاد رعب و وحشت در جامعه و زمینه‌سازی برای سرکوب بود.
کمیته
حسین دهباشی خطاب به عرب‌سرخی می‌گوید: «در گفتگویی که من با محمود قربانی داشتم که مدیر هتل و کاباره میامی بودند و طیفی از باجگیرها هم قبل از انقلاب دور و بر خودشون جمع کرده بودند، برای برهم زدن تجمعات خدماتی به رژیم شاه و شهربانی‌اش می‌دادند خودشون گفتند که بعد از انقلاب هم به چندتا از کمیته‌ها این سرویس را می‌دادیم.»
هرچند دهباشی به این ترتیب سعی می‌کند تا چماقداری را به این طیف محدود کند اما به‌طور واقعی تایید می‌کند که خلافت اسلامی! برای آنکه برپا شود از سیاست چماقداری بهره برده است.
امواج انسانی
در قسمت دیگری از این مصاحبه به موضوع جنگ پرداخته می‌شود. عرب‌سرخی که خود در جبهه‌های جنگ هشت ساله حاضر بوده، درباره روش جنگیدن خلافت اسلامی! می‌گوید: «بسیاری از عملیات‌های که در طول جنگ صورت دادیم متکی بر اصل غافلگیری و فوج نیروی انسانی» بود. شیوه‌ای که با به کشتن دادن انبوهی از کودکان و نوجوانان، به پیش می‌رفت و در مقاطعی نیز برای خلافت اسلامی! منجر به موفقیت شد اما در ادامه از آنجایی که «این شیوه و روش» «برای طرف مقابل شناخته شده بود»، «دیگر موفق نشد».
فضای مجازی و مزدوران
این روزها هرکس با فضای مجازی سرو کار داشته باشد با عده‌ای مواجه می‌شود که در صحنه‌های به‌خصوص و مشخص شده، خود را نشان می‌دهند. کار این افراد فحاشی یا فضاسازی است. عرب‌سرخی که در کشمکش با جناح رقیب، خود سوژه تهاجم این دسته قرار گرفته است به ناچار به یک واقعیت اذعان می‌کند. او تایید می‌کند: «کسانی که در فضای مجازی فحاشی می‌کنند یک عده کارمند هستند و فهرست‌هایش موجود است».
هرچند آنچه عرب‌سرخی در مصاحبه با دهباشی می‌گوید، اندکی از واقعیت است، اما به همین میزان ماهیت تبهکارانه‌ی خلافت اسلامی! را بیش از پیش به ثبت می‌دهد.
