قوانین بین‌المللی درمورد حق دفاع از خود چه می‌گویند؟
علاء الدین توران
انقلابی که امروز در ایران در جریان است نتیجه فشارهایی است که بیش از ۴۰ سال است در حاکمیت رژیم دیکتاتوری مذهبی انباشت شده است. رژیمی که شهروندان را از کمترین حقوق شهروندی و شخصی و اجتماعی و سیاسی و انسانی‌شان محروم کرده است. رژیمی که دعوی اسلام دارد اما بقول سید احمد غزالی نخست وزیر پیشین الجزایر، بیشترین تعداد از مسلمانان را در تاریخ معاصر به قتل رسانده است. رژیمی که طی مدت حاکمیتش همواره رکورد دار اعدام در جهان بوده و کشتار و جنگ و تروریسم را به کشورهای مختلف جهان صادر کرده است.
رژیم تلاش میکند بگوید که نیروهای امنیتی توسط تظاهرکنندگان مورد هجوم قرار گرفته‌اند و اگر اقدام به شلیک کرده‌اند بخاطر دفاع از خود بوده است. اما واقعیت روی زمین، خلاف آنرا روشن میسازد. و هزاران صحنه این واقعیت را ثابت میکند. اما سوالی که روز به روز بیشتر مطرح می‌شود این است که این تظاهرکنندگان تا به کی میتوانند خویشتنداری کنند؟ سپاه پاسداران رژیم به فرمان مستقیم خامنه ای بیش از ۱۵۰۰ نفر از تظاهرکنندگان بی دفاع را در قیام نوامبر ۲۰۱۹ به قتل رساند.
روز گذشته دادگاه خاص رسیدگی به این کشتارها (دادگاه بین‌المللی مردمی آبان) در حکم خود اعلام نمود که خامنه ای و حسن روحانی و ابراهیم رئیسی و چند مسئول دیگر رژیم در این جنایت ضد بشری دست داشته‌اند. آیا قابل تصور است که شهروندان ایران دست به اقدام متقابل نزنند؟ راستی قوانین بین المللی و استانداردهای قانونی در این رابطه چه می‌گویند؟
بیشتر بخوانید
دانشجویان در نوزدهمین روز قیام؛ این دیگه اعتراض نیست شروع انقلابه!
حق مشروع مردم در دفاع از خود در فرایند انقلاب
اعلامیه جهانی حقوق بشر در افتتاحیه خود تصریح می‌دارد که هدف از این اعلامیه جهانی این است که انسان مجبور به «شورش بر علیه استبداد و ظلم» نگردد. این بدان معناست که هر حکومت ظالم و مستبدی که استانداردهای اعلامیه جهانی حقوق بشر را اجرا نمی‌کند، موجبات توصل به شورش را فراهم میسازد. بدون شک رژیم ولایت فقیه اولین رژیمی است که این مفهوم بر آن منطبق است. همچنانکه هر انسانی که به ناحق در معرض کتک خوردن و قتل قرار بگیرد، می‌تواند به دفاع از خود برخیزد.
حق توصل به خشونت و انقلاب بر علیه رژیم‌های جبار، امری است که بیانیه حقوق بشر و حقوق شهروندی ۱۷۸۹ فرانسه و همچنین بیانیه استقلال ایالات متحده در سال۱۷۷۶ بر آن تصریح کرده است. همچنانکه بسیاری از سیاستمداران و حقوقدانان برجسته و همچنین گروه کاتولیک‌ها و سایرین بر آن تصریح دارند.
بی تردید، استمرار انقلاب در ایران و ادامه سرکوب و کشتار، بطور طبیعی منجر به این نتیجه خواهد شد. اما بهتر است کشورهای غربی و عربی و همچنین جامعه جهانی، حق دفاع مشروع و حق مقاومت برای سرنگونی رژیم حاکم در ایران را برسمیت شناخته و اعلام کنند. این چیزی است که مردم ایران در این مرحله از نبرد اجتناب ناپذیر خود بدان نیاز دارند و این آن نقیصه انقلاب جدید ایران است.
❊ مسئولیت محتوای مطالب وارده برعهده نویسنده است.
