به فاصله کوتاهی از امضاء توافق حکومت ایران با چین، اعتراضات مردمی به این توافق ترس و وحشت را در بین سران و مهره‌‌های حکومت ولایت فقیه ایجاد کرده است.
توافق ۲۵ ساله حکومت ایران با چین در روز ۷ فروردین ۱۴۰۰ امضاء شد بی‌آنکه جزئیاتی از مفاد آن اعلام و بیرونی شود.
این اما تنها مشکل این توافق نبود، حکومت ولایت فقیه این توافق را از تصویب مجلس دست‌نشانده‌اش نیز دور نگاه داشت چرا که در بررسی آن در مجلس مفاد و جزئیات آن برملا می‌شد.
متعاقب امضاء این توافق در برخی شهرهای کشور اعتراضاتی پیرامون عقد این توافق شکل گرفت، در فضای مجازی نیز که به طور کامل زیر سلطه حکومت ایران نیست، اعتراضات فراوانی نسبت به آن صورت گرفت.
برآیند این فرایندهای اعتراضی در کف خیابان و فضای مجازی، التهاب و نگرانی‌های پیرامون مفاد این توافق را بیشتر و بیشتر کرد.
از سوی دیگر هر آنچه از سوی سران حکومت و مهره‌‌های آن به عنوان موضع‌گیری اتخاذ شد بر دامنه نگرانی‌ها و همچنین اعتراضات افزود.
الزامی به انتشار سند نیست
دستیار وزیر خارجه حکومت اعلام کرد الزامی به انتشار این سند نیست، اما از چرایی آن صحبتی به میان نیاورد.
بر دامنه‌ی این نگرانی می‌توان این نکته را نیز افزود که در توافق ۲۵ ساله با چین در زمینه تامین انرژی یا همان نفت، از سوی ایران، دولت منصوب، طرف قرارداد ذکر شده در حالی که طرف قرارداد در سوی دیگر، نه دولت چین که شرکت‌های چینی می‌باشند.
همچنین سرمایه‌گذاری طرف چینی در بحث مناطق آزاد از دیگر نگرانی‌های مخالفان و شهروندان ایرانی با این توافق است چرا که سابقه امر و حضور چین در مناطق آزاد ایران نتیجه‌ای تقریبا برابر با هیچ داشته و فقط به ضرر ایرانیان بوده است.
افزون بر این پایین‌ترین حجم مبادلات تجاری و اقتصادی حکومت و چین در سال ۲۰۲۰ [رقمی کمتر از ۲۰ میلیارد دلار] به نسبت ۱۶ سال اخیر و در آستانه این توافق را نیز می‌توان به عنوان یکی دیگر از دلایل نگرانی‌های مردم ایران پیرامون این توافق ذکر کرد.
۲۰ میلیارد دلار پول بلوکه‌شده ایران در چین
ذکر این نکته نیز حائز اهمیت است که به دلیل تحریم‌های آمریکا، هم‌اکنون ۲۰ میلیارد دلار از پول‌های حکومت ایران در نزد چین بلوکه شده، که حکومت ایران از آن یا هیچ سخنی به میان نمی‌آورد یا به ندرت.
دیگر نکته قابل توجه آنست که از زبان کمال خرازی؛ رئیس «شورای راهبردی روابط خارجی» حکومت بیرون آمد مبنی بر اینکه چین تاکید داشته باید «نماینده‌ای از نظام» در کنار نمایندگان دولت در روند مذاکرات حضور داشته باشد که معنای آن حضور علی لاریجانی در بطن این توافق بود.
خرازی برای توجیه پوشاندن مفاد توافق ۲۵ساله یا چین مسئله دیگری را نیز ذکر می‌کند و آن اینکه کشورهای دیگر هم مشابه توافق ۲۵ساله ما با چین را امضاء کردند و آن را منتشر نمی‌کنند.
مهدی سفری سفیر سابق حکومت در چین نیز اخیرا در اظهار نظری اعلام داشته که «در کجای جهان متن یک قرارداد محرمانه را افشاء می‌کنند؟»!
از سوی دیگر در یکی از آخرین اظهارنظرها جواد ظریف وزیر خارجه حکومت اعلام می‌دارد که قرارداد ۲۵ ساله با چین هیچ ضمانت اجرایی ندارد.
اما در مقابل همه این پنهانکاری‌ها و مشروع جلوه دادن آن حکومت برگ همیشگی «دشمن موهوم» را بر روی زمین می‌گذارد. محمود واعظی؛ رئیس دفتر روحانی اعلام می‌دارد که «شبهه در مورد قرارداد با چین خطی است که از خارج هدایت می‌شود».
تمامی این موارد و نگرانی‌ها در حالی برشمرده می‌شود که هنوز مفاد و جزئیات این توافق هنوز علنی نشده و مضاف بر آن بلندگوهایی در نظام خواهان توافقاتی از این سنخ با دیگر کشورها می‌شوند.
ادعای مخالفت طرف چینی با اعلام مفاد قرارداد
در یک نمونه علی ربیعی سخنگوی اطلاعاتی و امنیتی دولت روحانی اظهار می‌دارد که «ما امیدواریم با سایر کشورها اسناد مشابهی تنظیم کنیم» و انتشار مفاد و جزئیات توافق ۲۵ ساله با چین را مشروط به موافقت طرفین یعنی حکومت و چین کرده و ادعای واهی «عملیات روانی بزرگ» علیه این توافق را طرح می‌سازد و در یک نمونه دیگر مخالفت چین را دلیل اصلی عدم شفاف‌سازی و اعلام جزئیات توافق ۲۵ ساله با چین می‌داند.
اما تنها مردم ایران نیستند که از پنهانکاری بر سر این توافق نگرانند. حمیدرضا صالحی عضو اتاق بازرگانی حکومت از نگرانی فعالان بخش خصوصی از این امر پرده برداشته است.
علی شمخانی دبیر عالی شورای امنیت ملی حکومت نیز این همکاری با چین را بخشی از «سیاست مقاومت فعال» می‌داند.
اگر به بیگانه‌انگاری مردم ایران در توافق با چین، موضوعات دیگر چون عدم تن‌دادن به واکسیناسیون علیه کرونا و با فرمان صریح خامنه‌ای مبنی بر عدم خرید واکسن‌های معتبر، مشکلات اقتصادی روزافزون و افسارگسیخته، موضوع غارت‌شدگان بورس تهران در سال ۱۳۹۹، بی‌توجهی حکومت به معیشت اقشار مختلف مردم ایران از جمله بازنشستگان، کارگران و… که سخت‌ترین ماه‌های و سال‌های معیشتی خود را می‌گذرانند بیفراییم، باید منتظر سونامی و فوران خشمی در کف خیابانها باشیم بزرگتر از آنچه در اعتراضات آبان ۱۳۹۸ شاهد آن بودیم.
هر چه هستت یک قانون دگم و جزم در مورد رشد و توالی اعتراضات اجتماعی در ایران وجود دارد که نه می‌شود آن را نادیده گرفت و نه می‌شود آن را دور زد و آن اینکه وقتی عوامل مختلف نارضایتی روی هم انباشته می‌شود در زمانی که دور نیست به صورت شعله‌های خشم در کف خیابانها سر باز خواهد کرد.
