بودجه ۱۴۰۰؛ زمین سفتی که گاوها بهم شاخ می زنند. مدت‌هاست که بحث بودجه ۱۴۰۰ به یک موضوع تنش جدی بین باندهای قدرت و ثروت تبدیل شده است. قالیباف در روز یک شنبه ۷دی در صحن علنی مجلس به لایحه بودجه ۱۴۰۰ روحانی حمله کرد. روحانی نیز ساعتی بعد در جلسه ستاد هماهنگی اقتصادی پاسخ قالیباف را داد.
قالیباف مدعی شد که لایحه بودجه۱۴۰۰ نیاز به اصلاحات اساسی دارد…. کسری تراز عملیاتی لایحه بودجه نسبت به سال قبل ۱۱۷ درصد رشد داشته است . روحانی گفت:« بودجه ۱۴۰۰ منسجم،هدفمند، واقع بینانه و دقیق است».
لایه ظاهری جنگ
آیا واقعا این دو جنگ کارشناسی بر سر بودجه دارند؟
قالیباف گفت: «وابستگی بودجه به نفت باید به صفر برسد. منابع نفتی نباید صرف هزینه‌های جاری شود».روحانی پاسخ داد: «دولت مصر است روزانه ۲میلیون و ۳۰۰هزار بشکه نفت صادر کند».
آیا واقعا قالیباف به فکر در آمدزایی از طریق منابع غیر نفتی است؟ یا روحانی واقعا فکر می‌کند که تحریم‌ها برای صادرات نفتی برداشته می‌شود؟
در شرایطی که خامنه‌ای به‌تازگی روضه وحدت خوانده و توصیه کرده بود: «سه قوه با هم هم‌افزایی کنند… اتحاد را حفظ کنید. ». و بعد هم هشدار داد در صورت ادامه جنگ‌وجدال و کشمکش، نظام «تکه تکه» می‌شود.
لایه اصلی جنگ
پس منازعه بر سر چیست؟
واقعیت این است که جنگ‌وجدال بر سر لایحه بودجه، یک جنگ عمیق است. چرا که لایحه بودجه در نظام مافیایی حاکم به‌معنی طراحی تقسیم ثروت و سرمایه‌های مردم ایران، میان باندهای مختلف است. تا جایی که «در بودجه ۱۴۰۰، اعتبارات بسیار زیادی به افراد خاص و دستگاه‌ها و سازمان‌های خاص داده و عملاً حاتم‌بخشی کرده‌اند» از این رو هر باند تلاش می‌کند با چنگ زدن بر اهرم‌های قدرت و غارت، سهم بیشتری از این خوان یغما را برای خود تصاحب کند.
ایرادگیری قالیباف و باندش در مجلس نسبت به بودجه دقیقا ناشی از همین سهم خواهی است.
اعضای مجلس می گویند:« لایحه بودجه ۱۴۰۰ بودجه تسلیم و توهم است».« لایحه بودجه ۱۴۰۰ از نظر کسری بودجه بی نظیر است».
چرا قالیباف کلیات بودجه را رد نمی کند؟
خب! اگر این طور است چرا یک باره آن را رد نمی کنند؟ علت آن است که می خواهند مسیر برای چانه زنی و سهم خواهی‌شان باز باشد. از این رو با اینکه به کلیات بودجه ایراد می گیرند اما در عمل به تغییر در جزئیات می‌پردازند تا سهم بیشتری را مال خود کنند. و پر واضح است که روحانی هم با عنوان بودجه منسجم، نمی‌خواهد در تغییر در سهمیه‌اش در بودجه داده شود.
پس این یک جنگ دو وجهی است. دو باند هم بر سر بودجه در حال جنگ‌‌اند وهم در این جنگ هم کاسه‌اند! پس هیچ کدام شان نمی خواهد میز را بر هم بزند.جنگشان با هم جدی و بی‌امان است، اما آنجا که به غارت مردم و کندن پوست و گوشت مردم محروم و زحمتکش برمی‌گردد، با هم شریکند و دست‌شان در یک کاسه است. اگر چه ظاهر و پوشش جنگ بر سر سهم، اشک تمساح ریختن برای مردم و اقشار محروم است. این یک سناریو تکراری و شیادانه است که بیش از ۴۰سال است تکرار می‌شود. دعوا بر سر سهم قدرت و غارت با ظاهر دلسوزی برای مردم محروم!
بیشتر بخوانید
بودجه ۱۴۰۰؛ گشاده‌دستی برای تروریسم، تنگ چشمی برای مردم
فساد حکومتی در بودجه سال آینده ایران!
۹۹ درصد مردم ایران در بودجه سهمی ندارند!
جنگ‌وجدال باندهای نظام برای تصاحب بیشتر سرمایه‌های مردم ایران در شرایطی است که رسانه‌های حکومتی از کاهش همان اندک بودجه ظاهری برای خدمات اجتماعی، خبر می‌دهند. تا آنجا که در لایحه بودجه ۱۴۰۰ شاهد «کاهش بیش از ۱۱درصدی بودجه‌های مرتبط با اعتیاد و کاهش حدود ۱۳درصدی اعتبار تخصیص داده شده به موضوع حاشیه‌نشینی» هستیم. برای حل معضلات اجتماعی «در بودجه ۱۴۰۰ هزینه‌ای برای مقابله با آسیب‌های اجتماعی (در نظر) گرفته نشده است» . نمونه بسیار گویای دیگر از ماهیت عمیقاً ضدمردمی این بودجه، آن است که در آن، هیچ ردیف و عنوان مشخصی برای مقابله با بزرگترین بلیه‌یی که در حال حاضر مردم ایران را در چنگال خود می‌فشارد، یعنی کرونا در نظر گرفته نشده است!
در یک اعتراف تکان‌دهنده، عنوان مقاله روزنامه حکومتی کار و کارگر چنین است: «جای خالی ۹۹درصد جامعه در بودجه ۱۴۰۰». همین روزنامه می‌نویسد: دولت در لایحه بودجه، افزایش حقوق بازنشستگان صندوق‌های کشوری و لشگری را تنها ۲۵درصد در نظر گرفته». که اگر هم اجرایی شود ماهانه ۵میلیون تومان است.در حالی که «پنج میلیون تومان، تنها نصف سبد معاش بازنشستگان و کارگران را پوشش می‌دهد» .
ارتش گرسنگان
بنابراین ارمغان این بودجه برای مردم ایران فقر و محرومیت بیشتر و برای باندهای حکومت، جدال برای غارت بیشتر است. این در شرایطی است که جنگ قدرت شدیدی بر سر رابطه با آمریکا، اف.ای.تی.اف و نمایش انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰ در پیش است. جدال بر سر بودجه ۱۴۰۰ هم در بحران‌های دیگر نظام ضرب می‌شود. روندی که هر چه بیشتر حکومت را در برابر جبهه مردم و مقاومت ایران، که در پی براندازی آن هستند، ضعیف‌تر و شکننده‌تر می‌کند. تا جایی که آینده سختی را که در انتظارشان هست می‌بینند و زنگ‌های خطر را به‌صدا در می‌آورند. به قول روزنامه آرمان: «باید از روزی ترسید که در مقابل آتشفشان خشم و غصه و اشک مردم دیگر کاری از دست هیچ‌کس (در نظام) برنیاید… از آتشفشان گرسنگان باید ترسید» .
