تشدید اعتراضات، باندهای حکومتی را وارد نبردی تازه کرده است
همزمان با گسترش بحران اقتصادی و افزایش نارضایتی‌های اجتماعی، نشانه‌های تازه‌ای از تشدید جنگ قدرت در درون حاکمیت نمایان شده است. در شرایطی که مقام‌های حکومتی طی ماه‌های گذشته با تکرار شعارهایی مانند «حفظ وحدت» و «شرایط جنگی» تلاش می‌کردند هرگونه اعتراض اجتماعی را سرکوب کنند، اکنون خود درگیر رقابت‌ها و تسویه‌حساب‌های درونی شده‌اند. تازه‌ترین نمونه این جنگ قدرت در ماجرای انتخابات هیات‌رئیسه مجلس دوازدهم آشکار شده است.
رسانه حکومتی جهان صنعت گزارش داد: «دوشبه ۴ خردادماه انتخابات هیات‌رییسه سومین اجلاسیه مجلس دوازدهم برگزار می‌شود؛ انتخاباتی که شرایط ویژه کشور باعث نشده تا یارکشی‌های معمول در این‌دست رخدادهای سیاسی انجام نشود. هرچند نحوه برگزاری انتخابات هیات‌رییسه با توجه به تعطیلی مجلس، در هاله‌ای از ابهام قرار داشت».
پرده برداری از عملیات پایداری برای پایین کشیدن قالیباف
روزنامه حکومتی «جهان صنعت» در گزارش خود از آنچه «عملیات پایداری برای پایین کشیدن قالیباف» نامیده، پرده برداشت. این گزارش نشان می‌دهد که برخلاف تبلیغات رسمی حکومت درباره ضرورت انسجام داخلی، باندهای مختلف حکومتی همچنان سرگرم رقابت و سهم‌خواهی هستند.
بر اساس این گزارش، جریان‌های تندرو مخالف قالیباف تلاش کرده‌اند چهره‌هایی مانند مرتضی آقاتهرانی و نقدعلی را وارد رقابت ریاست مجلس کنند. هدف اصلی این اقدام، نه پیروزی واقعی، بلکه شکستن آرای قالیباف و جلوگیری از تثبیت موقعیت او عنوان شده است. روزنامه حکومتی جهان صنعت در گزارش خود تصریح می‌کند که تندروها به‌خوبی می‌دانند وزن سیاسی آنها با قالیباف قابل مقایسه نیست، اما تلاش دارند مانع از آن شوند که او با رأی بالا کنترل کامل مجلس را در اختیار بگیرد. هرچند که باند قالیباف توانست برای هفتمین بار او را بر کرسی ریاست مجلس حکومت ضد بشری بنشاند اما جنگ و جدال های باندی همچنان ادامه دارد.
بیشتر بخوانید
این جنگ قدرت تنها به کرسی ریاست مجلس محدود نمانده است. گزارش رسانه حکومتی جهان صنعت از تلاش گسترده برای حذف نزدیکان قالیباف در جایگاه‌های نایب‌رئیسی و دبیری هیات‌رئیسه نیز خبر می‌دهد. طبق این گزارش، تمرکز اصلی مخالفان بر کنار زدن علی نیکزاد قرار گرفته و حتی برای کرسی دبیران هیات‌رئیسه «نهضت نام‌نویسی» شکل گرفته است تا آرای وابستگان قالیباف پراکنده شود.
جنگ قدرت و هراس از آینده
تحولات اخیر در مجلس، بازتاب بحرانی عمیق‌تر در ساختار قدرت حکومت ایران ارزیابی می‌شود. همزمان با افزایش فشارهای اقتصادی و رشد دوباره اعتراضات اجتماعی، باندهای حکومتی نسبت به آینده سیاسی خود احساس ناامنی بیشتری می‌کنند. هر جریان تلاش می‌کند پیش از هر تحول احتمالی، موقعیت خود را تثبیت و رقبای درونی را تضعیف کند.
در ماه‌های اخیر، همزمان با تشدید تورم، سقوط ارزش پول ملی و گسترش اعتراضات صنفی و معیشتی، سردمداران حکومتی بارها بر ضرورت «وحدت داخلی» تاکید کرده بودند. با این حال، افشای لابی‌های سنگین و رقابت‌های پشت‌پرده در انتخابات هیات‌رئیسه مجلس، شکاف‌های عمیق در ساختار قدرت را آشکارتر کرده است.
تحلیلگران حکومتی نیز از افزایش تنش میان باندهای مختلف خبر می‌دهند. برخی رسانه‌های نزدیک به حکومت هشدار داده‌اند که ادامه این جنگ قدرت می‌تواند شکاف‌های درونی را عمیق‌تر کند. با این حال، نشانه‌ها حاکی از آن است که رقابت بر سر سهم بیشتر از قدرت، بر هرگونه انسجام سیاسی غلبه کرده است.
نکته قابل‌توجه این است که رسانه‌های داخلی نیز دیگر قادر به پنهان کردن ابعاد این بحران نیستند. وقتی رسانه‌ای مانند جهان صنعت آشکارا از «عملیات برای پایین کشیدن قالیباف» سخن می‌گوید، درواقع تصویری از ساختاری ارائه می‌دهد که درگیر فرسایش درونی و بی‌اعتمادی گسترده شده است.
اعتراضات اجتماعی و تشدید شکاف‌ها و جنگ و جدال‌های باندی
همزمان با این جنگ قدرت، موج تازه‌ای از اعتراضات اجتماعی در شهرهای مختلف ایران جریان دارد. بازنشستگان، کارگران، معلمان و دیگر اقشار معترض طی هفته‌های اخیر بارها نسبت به وضعیت اقتصادی، گرانی و کاهش شدید قدرت خرید اعتراض کرده‌اند. بسیاری از ناظران معتقدند که افزایش این اعتراضات، ترس باندهای حکومتی از آینده را تشدید کرده است.
در چنین شرایطی، نزاع‌های درونی حکومت بیش از گذشته نمایان شده است. هر باند حکومتی تلاش می‌کند موقعیت خود را حفظ کند و مانع حذف شدن از ساختار قدرت شود. این جنگ قدرت اکنون به یکی از مهم‌ترین نشانه‌های بحران درونی حکومت تبدیل شده است.
در حالی که جامعه ایران زیر فشار شدید اقتصادی قرار دارد، رقابت‌های درونی حاکمیت نشان می‌دهد که اولویت اصلی باندهای قدرت نه حل مشکلات مردم بلکه حفظ جایگاه سیاسی و گسترش نفوذ خود در ساختار حکومت است. افزایش این شکاف‌ها، تصویری از حاکمیتی ارائه می‌دهد که بیش از هر زمان دیگری با بحران مشروعیت و فرسایش درونی روبه‌رو شده است.
