طی تازه‌ترین موج سرکوب قضایی در ایران، طی روزهای اخیر دست‌کم ۱۶زندانی در زندان های مختلف کشور از جمله قزلحصار، بوکان، شاهرود، گنبدکاووس، قم، الیگودرز، کرمانشاه، گناباد، مشهد و سپیدار اهواز اعدام شده‌اند.
در زندان بوکان، سید طه حسنی، جوان ۲۳ساله اهل این شهر که ۵سال پیش به اتهام قتل بازداشت شده بود، بامداد ۱۸فروردین‌ماه ۱۴۰۴ اعدام شد. در شاهرود، غلامرضا پرداخته، پدر چهار فرزند و اهل آزادشهر که ۷سال پیش به‌دلیل اتهام مرتبط با مواد مخدر دستگیر شده بود، در سحرگاه ۲۰فروردین اعدام شد.
دژخیمان خامنه‌ای در زندان گنبدکاووس، بهزاد، جوان ۲۰ساله اهل مراوه‌تپه که هنگام ارتکاب جرم کمتر از ۱۸سال داشت، در همان روز اعدام شد. در زندان قم، سمیر قاسمی نیز به اتهام قتل در ۱۷فروردین به‌دار آویخته شد.
بزرگترین آمار اعدام به زندان وکیل‌آباد مشهد مربوط می‌شود؛ جایی که ۱۰نفر در یک روز اعدام شدند. پنج نفر از آنان زندانیان سیاسی اهل سنت بودند: فرهاد شاکری، تاج‌محمد خرمالی، مالک فدایی‌نسب، عبدالحکیم عظیم‌گرگیج و عبدالرحمن گرگیج که پس از بیش از ۱۰سال زندان و شکنجه اعدام شدند. از میان پنج اعدامی دیگر، هویت امیر احمد ثنایی (اهل هیرمند و متأهل، محکوم به جرم مواد مخدر) و محمدرضا دامیده (۳۲ساله، اهل نیشابور و پدر ۳فرزند) مشخص شده است.
در همین زمینه
عفو بین‌الملل: رژیم ایران رکورددار اعدام در ۲۰۲۴
اعدام ۱۰زندانی در زندان‌های قزلحصار، گناباد، کرمانشاه، الیگودرز و سپیدار
در زندان قزلحصار کرج نیز دست‌کم چهارنفر اعدام شدند که سه تن از آنان عبارتند از بهرام هداوندخانی (اهل لرستان)، سالار امیرجلالی (اهل آذربایجان) و ابوالفضل کریمی (ساکن کرج)
در گناباد، اسماعیل دهمرده، زندانی سالخورده متهم به جرائم مواد مخدر، در ۲۰فروردین اعدام شد. وی در دادگاه اتهام را رد کرده بود. هم‌چنین کامبیز فتحی در کرمانشاه، شهرام گودرزی در الیگودرز، و جمیل رشادت و ظهیر شمسی در سپیدار اهواز نیز اعدام شدند.
افزایش بی‌سابقه اعدام‌ها در ایران، به‌خصوص در فروردین‌ماه ۱۴۰۴ که شمار آن‌ها به‌دست‌کم ۳۲نفر رسیده، نشانه‌ای از رویکرد امنیتی رژیم ایران برای مهار نارضایتی‌های گسترده در جامعه است. حاکمیت، در مواجهه با بحران‌های انباشته داخلی، فروپاشی اقتصادی، و بن‌بست کامل در سیاست خارجی، بار دیگر به ابزار اعدام برای ایجاد رعب و مهار اعتراضات روی آورده است. چنین عمل‌کردی بیش از آن‌که نشانه قدرت باشد، نشانه درماندگی و زنگ خطری جدی برای جامعه ایران است.
