سایت نیچر، نویسنده ماکس کوزلوف
همان‌طور که محققان از دست دادن اولین گیرنده زنده کلیه خوک را تجربه می‌کنند، آن‌ها آنچه را که در مورد پیوند خارجی آموختهاند به اشتراک می‌گذارند.
بیمارستان عمومی ماساچوست
هفته گذشته، اولین فرد زنده‌ای که از یک خوک کلیه دریافت کرد، درست کمتر از دو ماه پس از این پیوند، زودتر از آنچه پزشکانش انتظار داشتند، مرد. اما این زمان مطابق با اولین افرادی است که قلب خوک را دریافت کردند، هر دوی آن‌ها حدود دو ماه پس از پیوند جان خود را از دست دادند.
رابرت مونتگومری، جراح پیوند در دانشگاه نیویورک (NYU) در این باره می‌گوید: «زمان زنده ماندن نسبتاً کوتاه برای هر سه گیرنده نشان می‌دهد که این پیوندهای متقابل بین گونه‌های پیشگام، موفقیت بزرگی که در مطالعات پستانداران عالی پیش بینی می‌شد، نداشتند». اما این سه روش به بیماران ناامیدی که گزینه‌هایشان تمام شده بود، امیدواری می‌داد.
درسهای ارزشمند برای علم پزشکی
محققان می‌گویند که از اولین پیوند اعضای خوک به انسان درسهای ارزشمندی در مورد موضوعاتی، از انواع دارویی که گیرندگان به آن نیاز دارند تا میزان آزمایشی که باید روی اندام خوک انجام شود، آموختهاند.
مونتگومری می‌گوید: «این یک مشکل حل نشدنی نیست. من تشویق می‌شوم که ما به همان اندازه که هستیم در کنار هم هستیم».
طبیعت با جراحان پیوند عضو [گونه های] بیگانه در مورد چیزهایی که تا کنون آموختهاند و این که چگونه در حال پیشرفت است همراهی کرده است.
رفع کمبود
استفاده از اعضای دیگر گونه‌ها در انسان به نام بیگانه پیوندی، به‌دلیل کمبود مزمن اندام‌های مناسب انسان، آرزوی دیرینه جراحان بوده است.
محققان خوک‌ها را به‌عنوان یک گونه اهداکننده مورد استفاده قرار داده‌اند، تا حدی به این دلیل که اندازه و آناتومی اندام‌های آن‌ها شبیه انسان‌ها است.
داده‌های پستانداران غیر انسانی که اندام خوک دریافت کرده‌اند امیدوارکننده است: مطالعه‌ای که در سال ۲۰۲۳منتشر شد، گزارش داد که پنج میمون هر کدام بیش از یک سال پس از دریافت کلیه خوک پیوندی زنده ماندند.
اولین بیگانه پیوندی به یک فرد زنده در سال ۲۰۲۲بود. زمانی که دیوید بنت ۵۷ساله قلب خوک دریافت کرد و ۶۰روز پس از عمل زنده ماند.
مرد دوم به نام لارنس فاکت در سال ۲۰۲۳قلب خوک دریافت کرد و به مدت ۴۰روز زنده ماند.
محمد محی‌الدین، جراح دانشکده پزشکی دانشگاه مریلند در بالتیمور که در تیم مراقبت برای هر دو پیوند قلب خوک حضور داشت، چندین توضیح احتمالی برای مرگ بنت ذکر می‌کند.
در هفته‌های قبل از مرگ، بنت عفونت داشت، بنابراین پزشکان به او یک درمان تقویت‌کننده سیستم ایمنی متشکل از آنتی‌بادی‌های جمع‌شده از هزاران اهداکننده به او دادند.
دانشمندان بعداً دریافتند که برخی از آنتی بادی‌ها به اندام خوک ۲واکنش نشان داده‌اند، به این معنی که این درمان می‌تواند وضعیت بنت را تشدید کند.
از آن زمان، محی‌الدین با بانک‌های خون محلی برای ایجاد راه‌هایی برای غربالگری آنتی‌بادی‌های واکنش‌پذیر همکاری کرده است.
توضیح احتمالی دیگر برای بقای محدود بنت، عفونت نهفته قلب پیوندی با یک پاتوژن به نام سیتومگالوویروس خوک است که ممکن است فعال شده و سپس به قلب آسیب برساند.
محی‌الدین می‌گوید که این ویروس پس از مرگ بنت در اندام پیدا شد، اما آزمایش‌های قبل از پیوند از قلم افتاد و این نشان می‌دهد که باید از آزمایش‌های حساس‌تری برای غربالگری اندام‌ها استفاده شود.
رد همین زمینه
سفری به دنیای شگفت‌انگیز فیزیک کوانتومی
استفاده دلسوزانه
همه پیوندهای خارجی به افراد زنده تأییدیه «استفاده دلسوزانه» را از اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) دریافت کرده‌اند، که در موارد نادری که زندگی یک فرد در خطر است و هیچ گونه درمان دیگری در دسترس نیست، دریافت کرده است.
محی‌الدین می‌گوید، افرادی که بر اساس چنین دلایلی درمان می‌شوند، بسیار بیمارتر از افراد معمولی در لیست انتظار پیوند هستند، و تشخیص این که آیا نتیجه نامطلوب نتیجه عمل است یا سلامت ضعیف گیرنده مشکل است.
به همین دلیل است که برخی از محققان بر اداره غذا و داروی آمریکا فشار می‌آورند تا آزمایشات بالینی این روش را آغاز کند که امکان ارزیابی سیستماتیک عمل‌کرد آن را فراهم می‌کند.
به‌عنوان مثال، ممکن است که وضعیت نامناسب سلامت زمینهای در مرگ ریچارد اسلایمن، اولین دریافت کننده زنده کلیه خوک در ۷مه نقش داشته باشد.
تاتسو کاوای، یکی از جراحانی که پیوند را در بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون انجام داد، به نیچر می‌گوید که کلیه اسلایمن یک روز قبل از مرگش به خوبی کار می‌کرد. او به دلایل غیرمرتبط با پیوندش درگذشت.
در سال قبل از عمل، اسلایمن دچار نارسایی احتقانی قلب شده بود.
محققان هم‌چنین در حال آزمایش این هستند که چه کاری را می‌توان قبل از پیوند انجام داد تا از رد عضو به بهترین شکل جلوگیری شود.
مونتگومری می‌گوید یکی از روش‌ها اصلاح ژنتیکی خوک‌های اهداکننده است، اما تعداد تغییرات ژنتیکی لازم برای جلوگیری از رد کردن عضو اهدایی، هنوز ثابت نشده است.
ایی جنسیز (eGenesis)، یک شرکت بیوتکنولوژی در کمبریج، ماساچوست، که خوک مورد استفاده در جراحی اسلایمن را پرورش داد، خوک هایی با رکورد ۶۹ ویرایش تولید کرده است، هم برای جلوگیری از رد شدن [عضو اهدایی] و هم برای کاهش خطر ابتلای گیرنده توسط ویروسی که در کمین اندام [پیوندی] است.
در همین حال، شرما رویویکور (Revivicor)، یک شرکت در بلکسبورگ، ویرجینیا، حدود ده ویرایش ژنتیکی را انتخاب کرده است.
