به گزارش سایت ایران آزادی، سمیه رشیدی، زندانی سیاسی ۴۲ ساله، پس از چندین نوبت تشنج شدید و بیتوجهی مسئولان زندان قرچک ورامین، با وضعیت جسمی بحرانی به بیمارستان منتقل شد. منابع مطلع میگویند سطح هوشیاری او به «۵» رسیده و پزشکان تقریباً از بهبود وی قطع امید کردهاند.
بیماری صرع و اتهام «تمارض»
رشیدی که سالها با بیماری صرع دستوپنجه نرم میکرد، بارها در دوران بازداشت از سردردهای شدید و حملات ناگهانی تشنج شکایت کرده بود. با این حال، مسئولان بهداری زندان قرچک و پزشک زندان، علائم بیماری او را «تمارض» دانستند و از درمان تخصصی خودداری کردند. به گفته یکی از همبندیها، «سمیه بارها جلوی چشم زندانیان زمین خورد و تشنج کرد، اما پزشک زندان گفت تمارض میکنی. وقتی حالش وخیم شد، تازه با تأخیر او را به بیمارستان منتقل کردند».
انتقال به بیمارستان و شرایط بحرانی
روز سهشنبه ۲۵ شهریور، شدت تشنجها به حدی بود که مسئولان ناگزیر او را به بیمارستان مفتح ورامین منتقل کردند. پزشکان بیمارستان وضعیت او را «بحرانی و غیرقابل پیشبینی» توصیف کردهاند. خانواده رشیدی با محدودیت شدید در دسترسی به روند درمان و ملاقات با او مواجهاند.
بازداشت به دلیل شعارنویسی
رشیدی، متولد ۱۳۶۲ و ساکن تهران، در اردیبهشت امسال به دلیل شعارنویسی اعتراضی بازداشت شد. او ابتدا در زندان اوین نگهداری میشد اما پس از حمله موشکی اسرائیل به این زندان و جابهجایی گسترده زندانیان، به قرچک ورامین منتقل شد. اتهام رسمی او «تبلیغ علیه نظام» اعلام شده است.
در همین زمینه
گزارش اختصاصی از وضعیت زندانیان منتقل شده به زندان تهران بزرگ و قرچک ورامین
شرایط وخیم زندان قرچک
زندان قرچک بهعنوان یکی از بدنامترین زندانهای زنان در ایران شناخته میشود. نبود امکانات بهداشتی، کمبود دارو و تراکم جمعیت بالا، بارها مورد انتقاد نهادهای حقوق بشری قرار گرفته است. همبندیهای رشیدی تأکید کردهاند که حتی پیش از وخامت حالش، او به کمک دیگران برای انجام کارهای روزانه نیاز داشت.
نقض حقوق بشر
کارشناسان حقوق بشر میگویند محروم کردن رشیدی از درمان، نمونه آشکاری از «شکنجه سفید» و نقض تعهدات بینالمللی ایران است. بر اساس قواعد نلسون ماندلا و میثاق حقوق مدنی و سیاسی، زندانیان باید به خدمات درمانی در سطح جامعه بیرون از زندان دسترسی داشته باشند؛ اصلی که در این پرونده آشکارا زیر پا گذاشته شده است.
ضرورت اقدام فوری
فعالان حقوق بشر هشدار دادهاند که ادامه سکوت جامعه جهانی میتواند به مرگ رشیدی منجر شود. به گفته آنان، او اکنون نماد سرکوب مضاعف زنان در زندانهای ایران است؛ زنی که به دلیل شعارنویسی بازداشت شد و به دلیل محرومیت عامدانه از درمان، جانش در خطر است.
