سفر ندا الناشف به تهران، دستاویز ملایان برای ادامه توجیه جنایت!
ندا الناشف و سفرش به تهران. همه گمانهزنی میکنند که این سفر مورد سوء استفاده حاکمیت ملایان قرار خواهد گرفت. سوابق نشان میدهد که این گمانهزنیها رد پایی قابل توجه در واقعیت دارند.
خبر حکایت از این دارد که ندا الناشف، معاون کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل به تهران سفر میکند. مقرر شده این سفر از ۱۳ تا ۱۶بهمن ۱۴۰۲ طول خواهد کشید. موضوع سفر نیز بررسی دو موضوع اعدام و حقوق زنان عنوان شده است!
هدف سفر نیز از سوی سخنگوی دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد، «بررسی وجود فرصت برای بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران» اعلام شد. سفری که از ابتدای اعلام، با واکنشهای منفی گستردهیی مواجه شد.
برخی به عبث میپندارند این سفر روزنهیی به دنیای حسابرسی و پاسخگوکردن ملایان ایران، در مورد جنایاتشان خواهد گشود.
سابقهی امر به خوبی این عبثپنداری را تایید میکند. ۷۰ قطعنامه سازمان ملل در محکومیت نقض حقوق بشر در طول ۴۵سال حاکمیت ملایان قویترین استناد است. بیشترین اعدام در جهان به نسبت جمعیت، عامل مویدی دیگر است. بدون آن که محکومیتهای بینالمللی از ابعاد آن کاسته باشد.
ممانعت از ورود تقریبا تمامی نمایندگان ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در مورد ایران در ۲۸سال گذشته نیز تاییدیهی قوی دیگر است. ممنوعیت ورود تمامی گزارشگران ویژه ملل متحد به ایران نیز جزء این سیاهه است.
چرا بدگمانی در مورد سفر ندا الناشف به تهران؟
اگر بخواهیم مستندات را برشماریم، طوماری طولانی، پیشروی خواهیم داشت. قطع یقین این عوامل میتواند عامل محرکی برای سازمان ملل و ارگانهای حقوق بشری باشد. یعنی به هر قیمت به دنبال راهی برای فرستادن نمایندهیی از سازمان ملل به ایران باشند. با توجه به ممانعتهای فوقالذکر، موافقت کنونی ملایان، میتواند اشتباه محاسبهیی برای سازمان ملل به وجود آورد.
یعنی این ارگان بینالمللی، شوقمند است که حکومت ایران در پی این همه ممانعتها، حالا حاضر به همکاری شده است. این باور غلطی است که در مورد این سفر باید روی آن تمرکز داشت. قطع یقین حاکمیت ملایان، قصد بهرهبرداری سیاسی از سفر ندا الناشف را دارد. از پیشتر برای این موضوع برنامهریزی کرده است.
انتصاب حاکمیت ملایان به چند کرسی قابل توجه سازمان ملل در سال جاری، در این راستا قابل تبیین است. انتصاب حاکمیت ملایان به عنوان نایب رئیس مجمع عمومی ملل متحد در ۱۱خرداد ۱۴۰۲. ریاست بر مجمع اجتماعی شورای حقوق بشر ملل متحد در ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۲، دو نمونه از این انتصابات است.
قطع یقین رسیدن به این دو کرسی، در پی لابیگری گسترده از سوی عوامل ملایان صورت گرفته است. تا شاید این انتصابات، به سفیدسازی چهرهی جنایت ملایان کمکی سازد. انتصاباتی که با مخالفتهای گستردهی داخلی و جهانی مواجه شد.
سفر ندا الناشف نیز به نظر میرسد در این بستر در دستور کار و موافقت ملایان قرار گرفته باشد. به عبارت دیگر تا زمانی که دستور کار ملایان همواره، ممانعت از تحقیقات و بازدید مستقل بینالمللی بوده، باید به دیده شک به این سفر نگریست.
برخی سوالات برای روشنشدن ماهیت سفر الناشف به تهران
برای روشنگری نیز باید این سوالات را مطرح کرد. چه شده که در این وهله زمانی، حکومت ایران حاضر به موافقت با سفر ندا الناشف به تهران شده است؟ در حالی که هیچ فشار قابل توجهی از سوی جامعه جهانی بر روی حکومت ملایان نیست. آیا بدون تضمین نتیجهی مطلوب ملایان از این سفر، آنان حاضر به موافقت با چنین سفری بوده و هستند؟
این سوالات روشن میسازد که این سفر در سازمان ملل با هدف، شکستن تابوی ممانعت از ورود کارشناسانش به ایران صورت میگیرد. در جبهه ملایان اما با هدف مشروعیتبخشیدن به وجهه آنان و سفیدسازی جنایتهایشان موافقت با این سفر میشود.
چرا که در صورت روند طبیعی سفر ندا الناشف به ایران و دسترسی آزادانهی وی به زندانیان سیاسی و کلیه زندانها، خروجی سفر، شکست و ضرری ۱۰۰درصدی برای ملایان خواهد بود. از این رو بدگمانیها، اولین تابلو محتمل در افکار عمومی داخلی و بیناللملی در مورد این سفر میباشد.
در این راستا دعوت زندانیان اعتصابی زندان قرلحصار از ندا الناشف برای دیدار با آنان صورت گرفته است. تا جلو صحنهآرایی حاکمیت ملایان و بزک چهرهی جنایت گرفته شود.
در همین زمینه
پیام جمعی از زندانیان اعتصابی به خانم ندی الناشف
با توصیفاتی که گذشت حاکمیت ملایان هرگز حاضر به تن دادن به این درخواست نخواهد شد. مانند همیشه صحنهآرایی خواهد کرد تا نتیجه مطلوبش منتج شود. به عبارت دیگر انتظار نتیجهی مطلوب از سفر ندا الناشف به تهران به نفع مردم ایران کاملا بیهوده است. به دیگر بیان این موضوع سادهانگاری محض میباشد.
نتیجه این سفر از پیش مشخص است؛ استفاده از گزارشگران سازمان ملل متحد از سوی ملایان برای توجیه جنایاتش علیه مردم ایران. حافظه مردم ایران هنوز استفاده ابزاری ملایان از سفر گالیندوپل به ایران، در بهمن سال ۱۳۶۸ پسا قتل عام تابستان ۶۷ را فراموش نکرده است.
