سخنان دو زن هموطن در اعتراض به ظلم و تبهکاری
خشم حالا دیگر واژه نارسایی برای آن چیزی است که اکنون در جامعه ایران جریان دارد. شاید باید دنبال واژگانی جدید گشت برای توصیف احساس جامعه نسبت به حاکمیت. وقتی صحبت از خشم انفجاری جامعه می شود، آدم بی اختیار به قیام تشنگان خوزستان فکر می‌کند. به جوانان شورشی که در مقابل گلوله سینه سپر می‌کنند و فریاد می زنند ما تسلیم نمی‌شویم.
دو ویدئویی که در زیر می شنوید صدای خشم فریاد شده ای است از دو زن هموطن.
یکی از آنان که گویی پدرش را در اثر کرونا از دست داده است خطاب به حکومت می‌گوید:
شما بزرگترین دیکتاتوری تاریخ هستید.
شما دروغ می‌گویید.
در روز تشییع پدرم همه دوربین‌های بهشت زهرا خاموش بودند.
ما می فهمیم چرا؟
خشم ما از قدرت شما بیشتر است
شما همه آمارهایی که می دهید دروغه!
شما قاتل هستید!
شما پویا بختیاری را کشتید!
شما ندا آقا سلطان را کشتید.
شما بهنام محجوبی را زیر شکنجه کشتید!
شما نوید افکاری را کشتید!
شما مصطفی نعیماوی را کشتید چون تشنه بود.
شما به جرم تشنگی به جوانان خوزستان گلوله زدید.
بترسید از آدم هایی شبیه من که خشم شان دارد از قدرت شما پیشی می‌گیرد.
من دیگه از شما نمی‌ترسم
من چیزی برای ترسیدن ندارم.
خشم ما از قدرت شما بزرگتر است.
ما از شما بزرگتریم…
خانم هموطن دیگر می‌گوید:
۴۰ سال فرصت داشتید جواب خون شهدا را بدهید
به جز دروغ و به جز نیرنگ و ریا و مکر چیزی از شما ندیدیم
وقتش رسیده که بار و بندیل تان را ببنید و بروید.
۹۹ درصد مردم شما را نمی‌خواهند
چرا نمی فهمید وقت رفتن شما رسیده؟
باید بروید.
ما شما را نمی‌خواهیم
ما حکومت شما را نمی‌خواهیم.
ما حکومت مزدور و تبه کار و استبداد را نمی‌خواهیم.
بروید دیگر!
ایران را آزاد کنید!
بگذارید ایران نفس بکشد!
