اعتصاب کارگران بنگلادشی در اعتراض به برندهای مطرح پوشاک در این کشور
از پنجشنبه هفته پیش (۲نوامبر، ۱۹آبان) صدها کارخانه تولید پوشاکدر بنگلادش، به ویژه عرضه کننده برندهایی مانند گپ، اچ اند ام، زارا و لوی اشتراوس پس از اعتراضات گسترده کارگران مجبور به توقف فعالیت خود شده‌اند. هزاران کارگر نساجی برای درخواست افزایش دستمزد خود، به خیابان‌های داکا، پایتخت بنگلادش آمدند. آنها برای مقابله با سرکوب پلیس سنگرهای خیابانی (باریکاد) ساخته‌اند.
بنگلادش دومین صادرکننده بزرگ پوشاک در جهان است. ۳۵۰۰ کارخانه مستقر در آن (شامل بیش از ۸۰ درصد از صادرات کشور) از جمله شرکت‌های بزرگ نساجی مانند آدیداس، هوگو باس، پوما و غیره را شامل می‌شود. این برندها و کمپانی‌های بین‌المللی استثمارگر در حالی از افزایش دستمزدها سر باز می‌زنند که در سال‌های اخیر سودهای چند برابر داشته‌اند. اگر تنها به یک مثال اکتفا کنیم، شرکت H&M سود خالص خود را در سال ۲۰۲۱ حداقل ۹ برابر کرده و به ۱۱میلیارد یورو رسانده است، در همان حال که دستمزد کارگرانش، که در غیر‌انسانی‌ترین شرایط کاری به سر می‌برند، حتی اندکی هم افزایش پیدا نکرده است.
بنگلادش؛ آزمونی برای اتحاد فرودستان
از ۴میلیون کارگر بخش نساجی که دست به اعتراض زده‌اند، اکثریت‌شان را زنان تشکیل می‌دهند که ارزانترین نیروی کار در این کشور به شمار می‌روند. آنها با اشکالی از بردگی اقتصادی، نژادپرستی و جنسیتی و سیستماتیک مواجه‌اند. آنها عموماً از هیچ حقی در دوران بارداری و زایمان برخوردار نیستند. درحالیکه از طرف دیگر دائماً با بازرسی‌های بدنی تحقیرآمیز جنسیتی مواجه‌اند که بخشی از شرایط کار آنها به شمار می‌رود.
بیشتر بخوانید
جنگ غزه؛ بیمارستان شفا در حال تبدیل شدن به گورستان!
وضعیت کاری این زنان چنان شکننده و کیفیت آن چنان متزلزل است که اغلب چاره‌ای جز سکوت نمی‌بینند. سکوت در برابر خشونت‌هایی که تجربه می‌کنند نه از سر عدم عاملیت و سوژگی سیاسی برای برهم‌زدن قواعد بازی بلکه از سر بی‌ثبات‌کاری‌ست. برای اینکه بتوانند شغل خود را به هر قیمتی که هست حفظ کنند. بعضی از این زنان در روایت‌هایشان اعلام کرده‌اند که بخاطر دستمزد پایین مجبورند ساعت‌های زیادی را اضافه کاری کنند، طوری که حتی زمان کافی برای خوردن وعده‌های غذایی یا خرید برای خانه یا رسیدگی به نزدیکان‌شان را ندارند.
این شرایط اسفناک یادآور فصل دهم کاپیتال، روز کاری‌ست که در آن مارکس به دزدیدن زمان کارگر برای غذا و استراحت، و بحران بازتولیدی، به تفصیل می‌نویسد. او زمان را به عنوان جوهر سرمایه صورت‌بندی می‌کند. دستمزدهای پایین در بنگلادش به این ترتیب سطحی از بحران کار بازتولیدی، بحران کار مراقبتی و کار خانگی را نیز به همراه داشته که در نهایت بار اصلی پیامدهایش همچنان بر دوش زنان خواهد بود.
در شرایطی که اکثر برندها در پاسخ به اعتراضات قانونی و به حق کارگران به پلیس و روندهای قضایی و فراقضایی متوسل شده‌اند، کارگران نساجی شجاعانه در برابر غول‌های نساجی که آنها را مجبور به کار در شرایط غیرقابل تحمل برای افزایش سود خود می‌کنند، ایستاده‌اند. در حالی که حقوق آنها از سال ۲۰۱۸ افزایش نیافته، آنها حق دارند برای پرداخت نکردن عواقب بحران اقتصادی مبارزه کنند و این شایسته حمایت جهانی است.
منبع: کلکتیو۹۸
