موجی از اعتراضات همزمان، از دانشگاه تا کارخانه و جاده
در روزهای ششم و هفتم دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری در نقاط مختلف کشور ادامه یافت. دانشجویان، کارگران، رانندگان، نانوایان و کارکنان بهزیستی به‌طور همزمان به خیابان آمدند. این اعتراضات، مطالبات صنفی، معیشتی و شغلی را در بر می‌گرفت. گستره جغرافیایی این تحرکات، از تهران تا شوش، از تکاب تا شیراز را شامل شد.
اعتراضات سراسری در دانشگاه‌ها؛ سلف به میدان اعتراض بدل شد
دانشجویان دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، اعتراضات خود را گسترش دادند.این اعتراض‌ها از پردیس مرکزی به پردیس سیدخندان کشیده شد. دانشجویان به کیفیت پایین غذای سلف و نبود استانداردهای بهداشتی اعتراض کردند.در هفتم دی‌ماه، دانشجویان دست به اعتصاب غذا زدند. آن‌ها غذاهای خود را روی زمین گذاشتند و از خوردن آن خودداری کردند.
این اقدام اعتراضی، بدون شعار و در سکوت انجام شد.دانشجویان اعلام کردند شرایط رفاهی آن‌ها به مرحله بحران رسیده است. اعتراضات سراسری دانشجویی، نشانه‌ای از بی‌پاسخ ماندن مطالبات در دانشگاه‌هاست.
اعتصاب کارگران قند خاورمیانه؛ ۷روز بی‌پاسخی
در شوش، اعتصاب کارگران شرکت قند خاورمیانه وارد هفتمین روز شد. کارگران هر روز مقابل درب کارخانه تجمع کردند. آن‌ها خواهان بازگشت همکاران اخراجی و پرداخت مطالبات قانونی شدند.
کارگران شعارهایی در حمایت از همکاران خود سر دادند.با گذشت هفت روز، هیچ مقام مسئولی پاسخگو نبود.
نهادهای دولتی و اداره کار سکوت اختیار کردند.
صادق نیسی، از کارگران معترض، با زبان اشاره سخن گفت. او از قطع مزایا، حذف حق غذا و فشارهای معیشتی خبر داد. این بخش از اعتراضات سراسری، با تهدید و بی‌توجهی مواجه شد.
معدن زره‌شوران تکاب؛ شانزده روز ایستادگی
اعتصاب کارگران معدن زره‌شوران تکاب وارد شانزدهمین روز شد.
کارگران خواهان پرداخت عادلانه حقوق و مزایا هستند.
آن‌ها به قراردادهای موقت و سه‌ماهه اعتراض دارند. کارگران اعلام کردند در محیطی آلوده و فاقد امکانات کار می‌کنند.با وجود استخراج طلا، سهمی از ثروت تولیدشده ندارند. اعتراضات سراسری کارگری، در این معدن ادامه دارد.
اعتراض کارکنان بهزیستی؛ معیشت زیر خط بقا
کارکنان بهزیستی در شهرهای بهبهان، شیراز و رشت تجمع کردند. آن‌ها به حقوق پایین و مشکلات شدید معیشتی اعتراض داشتند. معترضان از وعده‌های بی‌سرانجام مسئولان سخن گفتند.
این تجمع‌ها در ششم و هفتم دی‌ماه برگزار شد.کارکنان اعلام کردند ادامه این وضعیت غیرقابل تحمل است.
اعتراضات سراسری، دامنه خود را به بخش خدمات اجتماعی کشاند.
راه‌آهن، پتروپالایش و کامیون‌داران؛ اعتصاب در شریان‌های اقتصاد
کارگران ابنیه فنی راه‌آهن لرستان دهمین روز اعتراض را پشت سر گذاشتند.آن‌ها چهار ماه حقوق دریافت نکرده‌اند.امنیت شغلی و خصوصی‌سازی بلاتکلیف، محور اعتراض بود.
در تهران نیز کارگران پیمانکاری راه‌آهن تجمع کردند. آن‌ها خواهان تبدیل وضعیت استخدامی شدند.
در پتروپالایش کنگان، کارگران چند ماه حقوق معوقه دارند.
اعتصاب کارگران شرکت پارمیس طراحان نیز ادامه یافت. کامیون‌داران ساوه در ششم دی‌ماه اعتصاب کردند.
پایین بودن کرایه و هزینه‌های سنگین، علت این اعتراض بود. نانوایان شیراز نیز به دلیل هفت ماه عدم پرداخت یارانه اعتصاب کردند. برخی نانوایی‌ها تعطیل شدند
تهدید تلفنی، پاسخ مسئولان به این بخش از اعتراضات سراسری بود.
آنچه در این روزها جریان دارد، صرفاً اعتراض صنفی پراکنده نیست. اعتراضات سراسری نشان می‌دهد نارضایتی به همه لایه‌های جامعه رسیده است. دانشجو، کارگر و زحمتکش، هرکدام به زبانی یک مطالبه مشترک دارند.
این اعتراض‌ها نتیجه سال‌ها بی‌عدالتی، سرکوب و غارت سیستماتیک است.
وقتی پاسخ حاکمیت، سکوت و تهدید است، خیابان به تنها تریبون مردم بدل می‌شود.
