زنان ورزشکار ایران و جلای وطن
در روزهای اخیر خبر مهاجرت و پناهنده شدن دو تن از زنان ورزشکار ایرانی در سطح رسانههای ایران و در سطح بین‌المللی آنتنی شده است، این مهاجرت و جلای وطن‌ها نه اولین است و نه آخرین. اما سوالی در اینجا به وجود می‌آيد که چرا زنان ورزشکار و قهرمانان جهانی از ایران می‌گریزند؟
در روزهای اخیر و در سفر تیم ملی وزنه‌برداری حکومت ایران و بعد از آن که یکی از زنان تیم وزنه‌برداری مدال نقره مسابقات در یونان را کسب کرد هتل محل تیم ملی حکومت ایران را ترک گفت.
اولین مدال‌آور وزنه‌برداری زنان به آلمان پناهنده شد
متعاقب آن و به فاصله چند روز اعتماد آنلاین یک رسانه حکومت ایران از این خبر داد که این وزنه‌بردار تیم ملی با برنامه قبلی و با هدف مهاجرت به کشور دیگری هتل محل اقامت تیم ملی حکومت ایران در یونان را ترک گفته و به آلمان پناهنده شده است.
اعتماد آنلاین افزوده است که یکی از دلایل مهاجرت یکتا جمالی ملی‌پوش وزنه‌برداری حکومت ایران این بوده که این ورزشکار از وضعیت خودش چندان راضی نبوده است.
رسانههای حکومت ایران پیش از این گزارش داده بودند که جمالی پس از کسب مدال نقره در یک ضرب در دسته ۸۷ کیلوگرم رقابت‌های قهرمانی وزنه برداری دختران نوجوان جهان در روز ۲۰ اردیبهشت از هتل محل اقامت تیم ملی حکومت ایران در آتن ناپدید شده است.
به فاصله ۲ روز یکی دیگر از زنان ورزشکار ایران جلای وطن کرد
به دنبال خبر پناهنده شدن جمالی به آلمان همچنین این خبر منتشر شد که پریسا جهانفکریان که پیش از این توانسته بود برای نخستین بار سهمیه رقابت‌های المپیک را در رشته وزنه برداری کسب کند نیز از مهاجرت خود به آلمان خبر داده است.
جهانفکریان در حساب کاربری اینستاگرامی خود اعلام کرده بود که «من از نیمه تحقیر شده و محدود شده ایران برمی‌خیزم ولی از نسلی سخن می‌گویم که فراموش شدن را باور نداشت و تحقیرشدن و محدود شدن را نپذیرفت».
مهاجرت و پناهنده شدن ۲ تن از زنان وزرشکار ایرانی به کشور آلمان آنهم به فاصله ۲ روز از یکدیگر پیام روشنی را به بیرون ارائه می‌دهد و آن اینکه زنان ورزشکار در ایران تحت حاکمیت ولایت فقیه نه تنها خود را فراموش شده می‌پندارند بلکه از تبعیض و نادیده گرفته شدن توسط کارگزاران حاکمیت ولایت فقیه بیزاری می‌جویند. [حضور ورزشکاران ایرانی در تیم پناهندگان چرا؟]
زنان ورزشکار و مردان ورزشکار رو در روی سیاست‌های حکومت ایران
البته ترک اردوی تیم ملی در سالهای اخیر از سوی ورزشکاران ایرانی در جام‌‌ها و تورنمنت‌های بین‌المللی مختص زنان ورزشکار نیست و در سالهای اخیر بسیاری از مردان ورزشکار در رشته‌‌های مختلف ورزشی نیز به دلیل نادیده گرفته شدن یا فشار و اجبارات حکومتی عطای بودن در تیم ملی حکومت ایران را به لقای آن بخشیده و در اولین فرصتی که پیش روی خود دیدند از تیم ملی جدا شده و از کشورهای دیگر تقاضای پناهندگی کرده‌‌اند.
اما تسری یافتن این امر به زنان ورزشکار حاوی یک پیام جدی است و آن اینکه زنان ورزشکار ایرانی دیگر حاضر به پذیرفتن قیود و بندها و اجبارات حکومت ولایت فقیه نیستند و به هزینه جلای وطن هم که شده تصمیم می‌گیرند که سرنوشت خود را در کشور دیگری پی بگیرند.
از سوی دیگر پناهنده‌شدن زنان ورزشکار و همچنین مردان ورزشکار ضربه‌ای جدی به پیکره و مشروعیت حکومت ایران نه تنها در زمینه ورزشی بلکه در صحنه سیاسی و اجتماعی می‌زند.
